Πλένουμε τις ντομάτες, τις χαράσσουμε σταυρωτά στο κάτω μέρος τους και τις ζεματίζουμε για ελάχιστο χρόνο (λίγα δευτερόλεπτα) σε νερό που βράζει. Με τον τρόπο αυτό το ξεφλούδισμά τους γίνεται παιχνιδάκι.

Τις κόβουμε αρχικά σε φέτες και στη συνέχεια στα δύο, για να πάρουμε μικρότερα κομμάτια.

Βγάζουμε από το λάδι συντήρησής τους τις αντσούγιες, τις βάζουμε σε σουρωτήρι για να το αποβάλουν εντελώς και τις στεγνώνουμε πιέζοντάς τες ελαφρά με χαρτί κουζίνας. Κόβουμε τα φιλετάκια σε χοντρά κομμάτια (πχ στα 3).

Κάνουμε μια βαθιά χαρακιά στις ελιές, αφαιρούμε το κουκούτσι και στη συνέχεια τις κόβουμε σε κομμάτια.

Ξαρμυρίζουμε την κάπαρη (αν είναι διατηρημένη σε αλάτι) κάτω από τρεχούμενο νερό, ή την στεγνώνουμε (όπως και τις αντσούγιες) εάν είναι σε βαζάκι, διατηρημένες σε υγρό συντήρησης.

Σε ένα ευρύχωρο και βαθύ τηγάνι (θα πέσουν και τα μακαρόνια για να σοταρισθούν εκεί μέσα) βάζουμε το ελαιόλαδο (ότι καλύτερο και πιο... παρθένο έχουμε στο σπίτι) και μόλις ζεσταθεί καλά, του ρίχνουμε τις δύο σκελίδες σκόρδο (ολόκληρες και με την φλούδα τους, en chemise που λένε και οι Φράγκοι, αλλά και πατικωμένες λίγο, να σπάσουν) και την καυτερή πιπερίτσα θρυμματισμένη. Τα φέρνουμε δύο βόλτες να βγάλουν τα αρώματά τους και προσθέτουμε τα κομμάτια της αντσούγιας.

Συνεχίζουμε να τα γυρίζουμε όλα μαζί, με ξύλινο κουτάλι, και σε χαμηλή φωτιά, έως ότου το σκόρδο πάρει εκείνες τις ωραίες ξανθές ανταύγειες (που τόσες και τόσες ονειρεύονται και χρυσοπληρώνουν). Προσθέτουμε τότε τις ελιές και την κάπαρη (εάν θέλετε μπορείτε να την έχετε χοντροκόψει και αυτήν)

Φέρνουμε δύο τρεις γύρες στο καυτό λάδι και προσθέτουμε και τα κομματάκια της φρέσκιας ντομάτας αλλά και τον πελτέ (αυτός ο τελευταίος είναι δική μου προσθήκη, αποκλειστικά για να τονίσει το κόκκινο χρώμα στο πιάτο, εάν θέλετε μπορείτε να τον αποφύγετε), καθώς και μια “τσιμπιά” (κάπου το διάβασα και μου άρεσε σαν όρος, και ας μην προσφέρει καμία ακρίβεια) φρέσκια ρίγανη. Μόλις ξαναρχίσει να βράζει, μαγειρεύουμε σε μέτρια φωτιά για καμιά 10 με 15 λεπτά, έως ότου, πρακτικά, η σάλτσα ΔΕΣΕΙ ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΛΑ. Δεν θέλουμε “νερουλά” πράγματα, εδώ πρόκειται για την puttanesca, και όλα γίνονται με.... επαγγελματισμό. Αλατίζουμε ανάλογα με τα γούστα και σβήνουμε το μάτι.

Εν τω μεταξύ, βράζουμε τα spaghetti μας σε άφθονο αλατισμένο νερό και, λίγο πριν έρθει η ώρα να τα σουρώσουμε, τους παίρνουμε με μία κουτάλα νερό βρασμού (πλούσιο σε άμυλο) και το προσθέτουμε στο τηγάνι με τη σάλτσα μας. Ξανανάβουμε το μάτι.

Σουρώνουμε τα spaghetti πολύ al dente (διότι θα σοταρισθούν για ακόμα λίγα λεπτά στη συνέχεια) και τα ρίχνουμε μέσα στη σάλτσα μας. Κάνουμε ένα πρώτο ανακάτεμα.

Σοτάρουμε τα spaghetti για μερικά λεπτά, ανακινώντας έντονα το τηγάνι και βοηθώντας τα να ανακατευθούν καλά με τη σάλτσα και να εξατμισθεί και το επιπλέον νερό του βρασμού που προσθέσαμε. Η σάλτσα έχει ξαναδέσει καλά, αυτή τη φορά “αγκαλιάζοντας” και τα spaghetti..

Σερβίρουμε αμέσως, πασπαλίζοντάς τα με φρέσκο-τριμμένο πιπέρι και ίσως και λίγο ακόμη ρίγανη.