Νόστιμα bon bon, για κάθε ώρα της ημέρας (και για κάποιες “περίεργες” της νύκτας). Εχθές γιόρταζε ο “κολλητός” της κόρης μου. Τρία χρόνια “σχέση”, από τα προ-προ-νήπια μέχρι και το νηπιαγωγείο !! Τι κουκλοθέατρα έχουν πάει μαζί, τι αναρριχήσεις στα Ρώσσικα βουνά (του Allou fun park), τι γεύματα στα καλύτερα garden parties της Κηφισιάς, τι μπάνια στις πιο hot (mini) πισίνες, πόσα τραγούδια έχουν κάνει επιτυχίες τραγουδώντας τα μαζί..... Ήρθε σαν φυσικό επόμενο, λοιπόν, η απαίτηση“μπαμπά, θέλω να του φτιάξουμε ένα γλυκό να του πάμε. Κάτι πολύ super !!!” Έλα που και εγώ ήθελα να δοκιμάσω μία νέα συνταγή... Οπότε... “οποία ανακούφισις” !!! Ήρθε κουτί. Το “εργοτάξιο” στήθηκε. Τα υλικά, λίγα και απλά, βγήκαν από τα ντουλάπια. Κατσαρόλες δεν υπάρχουν, ούτε ηλεκτρικές κουζίνες. Ένα mixer μόνο, “το παίζω στα δάκτυλα” αυτό το μαραφέτι. Μου φάνηκαν, δε, τόσο απλά, που έδωσα όλη τη δουλειά “υπεργολαβία” στην Έρρικα.

Λίγα μυστικά ακόμα

Για όσους την προτιμούν, μπορούν να αντικαταστήσουν τη nutella με Μερέντα.  Τα bon bon μπορούν να διατηρηθούν (στο ψυγείο, έτσι ; υπάρχει και το γάλα...) για αρκετές ημέρες. Εάν τους το ... επιτρέψετε !!  Όπως αναφέρω και μέσα στη συνταγή, αυτά τα σοκολατάκια θα σας ευχαριστήσουν εάν σας αρέσουν οι bitter γεύσεις. Εάν, αντίθετα, προτιμάτε τις γλυκές γεύσεις, θα τα βρείτε .....εκτός πεδίου ενδιαφερόντων σας. Σε αυτό συμβάλει η έλλειψη ζάχαρης, η άγλυκη εντελώς γεύση του αλευριού από κάστανα και, φυσικά, η σκόνη του πικρού κακάο. Υπάρχει, βέβαια, τρόπος να γλυκάνουν εύκολα. Αυξήστε τη nutella στα 200 γρ, μειώνοντας αντίστοιχα το γάλα (δείτε πόσο, αλλά τουλάχιστον 40-50ml). Στη γυναίκα μου άρεσαν, όχι όμως και στην κόρη μου. Τα μικρά προτιμούν σαφώς πιο γλυκές γεύσεις. Και έτσι, στο πάρτυ πήγαμε με κάτι ωραία γλυκάκια (σοκολατάκια κι’ αυτά) από το Caravan. Ένα άλλο στοιχείο που τα κάνει ιδιαίτερα, είναι μία ξεχωριστή (και ξεχασμένη) μυρωδιά .....καπνού. Δαγκώνοντάς τα, είχα την αίσθηση ότι είμαι μέσα σε κάποιο ...καπνεργοστάσιο. Εκεί που νοιώθεις τα πάντα διαποτισμένα από μία έντονη μυρωδιά καπνού. Προσοχή, αναφέρομαι σε “μυρωδιά καπνού”, όχι τσιγάρου. Του φυτού του καπνού, δηλαδή, και όχι της κάπνας. Όσοι έχουν ζήσει κοντά σε καπνεργοστάσιο την ξέρουν και θα συμφωνήσουν ότι είναι ευχάριστη.  Στη περίπτωση που τα σοκολατάκια θα έχουν και ”γέμιση” (βήμα 10ο), το πλάσιμο δεν μπορεί παρά να γίνει με τα χέρια. Εκτός και εάν έχετε μεγάλη επιδεξιότητα στον χειρισμό των κουταλιών. Επίσης, αναφέρομαι σε “μισό από φουντούκι” γιατί θεωρώ ότι το ολόκληρο θα είναι πολύ. Επειδή όμως η προσθήκη είναι δική μου, ελέγχεται για την ορθότητα της άποψης... Βλέπεται, δεν μου έκοψε να κάνω και μια δοκιμή με δύο-τρία “με ολόκληρο”.....  Εάν λοιπόν τα πλάσετε με τα χέρια, φροντίστε κάθε δύο τρία, να ρίχνετε την ποσότητα του μείγματος πρώτα μέσα στο κακάο (πριν καν τα πλάσετε) και να το φέρνετε μερικές βόλτες και μετά να αρχίσετε το πλάσιμό τους. Αυτό θα βοηθήσει να πάρουν κακαόσκονη εξωτερικά και να πλάθονται πι εύκολα, να μη κολλούν στα χέρια.  Εάν θέλετε να προσθέσετε και λίγο λικεράκι, δεν θα κάνετε και άσχημα. Εάν είναι λικέρ καφέ, μάλιστα, εκτός από την “μεθυστική” νότα, θα ενισχύσει και το άρωμα του καφέ που περιέχουν. Η ύπαρξη του ω μ ο ύ αλευριού κάστανου μη σας ξενίζει. Δίνει μία ευχάριστα πικρή (bitter) γεύση στα σοκολατάκια. Μην επιλέξετε να το αντικαταστήσετε με απλό αλεύρι, θα είναι αποτυχία, δεν τρώγεται ωμό. Αντίθετα, τώρα που το σκέπτομαι και θυμάμαι τη συνταγή για “Μερέντα από σπίτι”, θα μπορούσε ίσως να πετύχουν με χαρουπάλευρο... Έχει μία πολύ ωραία γεύση που θυμίζει σοκολάτα. Και σε κάποιους παλιότερους, θυμίζει και κάτι από ...Σπίθα και από το Παιδί-Φάντασμα και την Κατερίνα. Σε μία εποχή που έχει στερέψει από “Μικρούς Ήρωες” (όχι όμως και από ξένους κατακτητές και έλληνες δοσίλογους, αυτή η ανάμνηση είναι ασύγκριτα πιο χρήσιμη και από τα ίδια τα γλυκά.  Λοιπόν, θα τα ξαναφτιάξω και με αυτόν τον τρόπο. Νοιώθω κατά κάποιον τρόπο να το χρωστώ και στην roulaan..... Έτσι, για τα δύο χρόνια που δεν είναι εδώ, ανάμεσά μας...