Μπόμπα κολοκυθιών με μοτσαρέλα

Μπόμπες (έτσι, “μπόμπες”, με ηχηρά τα δύο “μπ”), έχετε δει (και δοκιμάσει) αρκετές. Μπόμπα με ζαμπόν τυρί. Κλασσική σε παιδικά (αλλά όχι μόνο) πάρτυ. Μπόμπα με τόνο και κάποια ελαφριά σως. Η αγαπημένη ! Για τραπέζια μεγαλύτερων αυτή, οι μικροί δεν τα πάνε και πολύ καλά με τον τόνο. Μπόμπα με σκέτη ρώσικη. Ελαφριά παραλλαγή, υποδεέστερη των άλλων δύο. Μπόμπα σολομού. Η εκλεπτυσμένη. Εάν είναι πετυχημένη, είναι εξαιρετικό ορντέβρ. “Μπόμπα κολοκυθιών”, έχετε ποτέ συναντήσει ; Σε παιδικό πάρτυ, το αποκλείω. Σε τραπέζι μεγαλύτερων, και πάλι δεν μου φαίνεται πολύ πιθανό... Και όμως, είναι μία πρωτότυπη αλλά και γευστική ιδέα, πιστέψτε με, οι σχέσεις μου με τα κολοκύθια αποκλείει το ενδεχόμενο να λέω ψέματα..... Αντίθετα, πολύ θα ήθελα να τα υποβαθμίσω όσο γίνεται… Τα κολοκυθάκια, μετά από το ολιγόλεπτο βράσιμο και το ψήσιμό τους στον φούρνο εξακολουθούν να είναι μαλακά μεν, τραγανά δε. Και οι ενδιάμεσες στρώσεις από mozzarella και μία σάλτσα φτιαγμένη με ντομάτες, σέλινο, κουκουνάρι, σκορδάκι και τριμμένη κεφαλοτύρι, μα πως καταφέρνουν αυτές οι “ενδιάμεσες στρώσεις” να δώσουν τόση γεύση σε αυτό το ά ν ο σ τ ο ζαρζαβατικό !!!
Λίγα μυστικά ακόμα
Όλη η "δυσκολία" του φαγητού είναι το στήσιμο των ροδέλων κολοκυθιού και τυριού, εναλλάξ. Προς τούτο και ο χαρακτηρισμός σαν "δυσκολούτσικο". Μάλλον σαν "ελαφρά μπελαλίδικο" θα έπρεπε να το αναφέρω. Πέραν αυτού, είναι ένα πολύ εύκολο πιάτο.[1] Όταν κόβουμε το κολοκυθάκι σε ροδέλες, πρέπει να προσέξουμε κάποια πράγματαα) στην αρχή κόβουμε μία μικρή φέτα στο κάτω μέρος του κολοκυθιού, έτσι ώστε να μεγαλώσει η βάση στήριξης και να μπορεί να σταθεί όρθιο, μετά και τα πρόσθετα υλικά που θα παρεμβάλουμε ανάμεσα στις ροδέλες του. β) οι φέτες της Mozzarella (αλλά και οι ροδέλες του κολοκυθιού) πρέπει να είναι ισοπαχείς, αλλιώς οι επόμενες στρώσεις θα γέρνουν. γ) επίσης, η επάλειψη με τη σάλτσα πρέπει και αυτή να είναι ομοιόμορφου πάχους σε όλη την επιφάνεια της κάθε ροδέλας κολοκυθιού, για τον ίδιο ακριβώς λόγο. δ) ξανα“κτίζοντας” το κάθε κολοκύθι, διατηρούμε τη σειρά με την οποία το κόψαμε, για να διατηρήσουν και οι μπόμπες το σφαιρικό σχήμα των κολοκυθιών). ε) παρ’ όλες τις προσπάθειές σας, το να σταθούν όρθιες οι μπόμπες δεν είναι και πολύ εύκολο πράγμα (εκτός και εάν έχετε κάποια ιδιαίτερη αίσθηση ισορροπίας). ζ) έτσι, σας προτείνω να ακολουθήσετε ένα πρακτικό τρυκ. Αφού στήσουμε στα πόδια της την μπόμπα, την διαπερνούμε από το “καπάκι” μέχρι τη βάση της με ένα ξύλινο καλαμάκι (από αυτά που χρησιμοποιούν τα σουβλατζίδικα). Τόσο το κολοκυθάκι, όσο και η Mozzarella, είναι πολύ μαλακά και επιτρέπουν στο καλαμάκι να εισχωρήσει εύκολα. Με τον τρόπο αυτό, όλες οι ροδέλες και οι ενδιάμεσες στρώσεις παραμένουν “δεμένες” μεταξύ τους και σταθερές (δείτε βήμα 21)Οι φωτογραφίες περιορίζονται στη προετοιμασία των κολοκυθιών με βρασμό και όχι με ψήσιμο στο γκριλ. Λ υ π ο ύ μ α ι, αλλά φωτογραφία ψητών κολοκυθιών, .....γιοκ !!! Κατά τα άλλα, όλη η υπόλοιπη διαδικασία είναι η ίδια. Μη ψάξετε να βρείτε σέλερυ στις φωτογραφίες. Ελλείψει αυτού, χρησιμοποίησα απλό σέλινο.
Μπόμπα κολοκυθιών με μοτσαρέλα
Μπόμπες (έτσι, “μπόμπες”, με ηχηρά τα δύο “μπ”), έχετε δει (και δοκιμάσει) αρκετές. Μπόμπα με ζαμπόν τυρί. Κλασσική σε παιδικά (αλλά όχι μόνο) πάρτυ. Μπόμπα με τόνο και κάποια ελαφριά σως. Η αγαπημένη ! Για τραπέζια μεγαλύτερων αυτή, οι μικροί δεν τα πάνε και πολύ καλά με τον τόνο. Μπόμπα με σκέτη ρώσικη. Ελαφριά παραλλαγή, υποδεέστερη των άλλων δύο. Μπόμπα σολομού. Η εκλεπτυσμένη. Εάν είναι πετυχημένη, είναι εξαιρετικό ορντέβρ. “Μπόμπα κολοκυθιών”, έχετε ποτέ συναντήσει ; Σε παιδικό πάρτυ, το αποκλείω. Σε τραπέζι μεγαλύτερων, και πάλι δεν μου φαίνεται πολύ πιθανό... Και όμως, είναι μία πρωτότυπη αλλά και γευστική ιδέα, πιστέψτε με, οι σχέσεις μου με τα κολοκύθια αποκλείει το ενδεχόμενο να λέω ψέματα..... Αντίθετα, πολύ θα ήθελα να τα υποβαθμίσω όσο γίνεται… Τα κολοκυθάκια, μετά από το ολιγόλεπτο βράσιμο και το ψήσιμό τους στον φούρνο εξακολουθούν να είναι μαλακά μεν, τραγανά δε. Και οι ενδιάμεσες στρώσεις από mozzarella και μία σάλτσα φτιαγμένη με ντομάτες, σέλινο, κουκουνάρι, σκορδάκι και τριμμένη κεφαλοτύρι, μα πως καταφέρνουν αυτές οι “ενδιάμεσες στρώσεις” να δώσουν τόση γεύση σε αυτό το ά ν ο σ τ ο ζαρζαβατικό !!!
Λίγα μυστικά ακόμα
Όλη η "δυσκολία" του φαγητού είναι το στήσιμο των ροδέλων κολοκυθιού και τυριού, εναλλάξ. Προς τούτο και ο χαρακτηρισμός σαν "δυσκολούτσικο". Μάλλον σαν "ελαφρά μπελαλίδικο" θα έπρεπε να το αναφέρω. Πέραν αυτού, είναι ένα πολύ εύκολο πιάτο.[1] Όταν κόβουμε το κολοκυθάκι σε ροδέλες, πρέπει να προσέξουμε κάποια πράγματαα) στην αρχή κόβουμε μία μικρή φέτα στο κάτω μέρος του κολοκυθιού, έτσι ώστε να μεγαλώσει η βάση στήριξης και να μπορεί να σταθεί όρθιο, μετά και τα πρόσθετα υλικά που θα παρεμβάλουμε ανάμεσα στις ροδέλες του. β) οι φέτες της Mozzarella (αλλά και οι ροδέλες του κολοκυθιού) πρέπει να είναι ισοπαχείς, αλλιώς οι επόμενες στρώσεις θα γέρνουν. γ) επίσης, η επάλειψη με τη σάλτσα πρέπει και αυτή να είναι ομοιόμορφου πάχους σε όλη την επιφάνεια της κάθε ροδέλας κολοκυθιού, για τον ίδιο ακριβώς λόγο. δ) ξανα“κτίζοντας” το κάθε κολοκύθι, διατηρούμε τη σειρά με την οποία το κόψαμε, για να διατηρήσουν και οι μπόμπες το σφαιρικό σχήμα των κολοκυθιών). ε) παρ’ όλες τις προσπάθειές σας, το να σταθούν όρθιες οι μπόμπες δεν είναι και πολύ εύκολο πράγμα (εκτός και εάν έχετε κάποια ιδιαίτερη αίσθηση ισορροπίας). ζ) έτσι, σας προτείνω να ακολουθήσετε ένα πρακτικό τρυκ. Αφού στήσουμε στα πόδια της την μπόμπα, την διαπερνούμε από το “καπάκι” μέχρι τη βάση της με ένα ξύλινο καλαμάκι (από αυτά που χρησιμοποιούν τα σουβλατζίδικα). Τόσο το κολοκυθάκι, όσο και η Mozzarella, είναι πολύ μαλακά και επιτρέπουν στο καλαμάκι να εισχωρήσει εύκολα. Με τον τρόπο αυτό, όλες οι ροδέλες και οι ενδιάμεσες στρώσεις παραμένουν “δεμένες” μεταξύ τους και σταθερές (δείτε βήμα 21)Οι φωτογραφίες περιορίζονται στη προετοιμασία των κολοκυθιών με βρασμό και όχι με ψήσιμο στο γκριλ. Λ υ π ο ύ μ α ι, αλλά φωτογραφία ψητών κολοκυθιών, .....γιοκ !!! Κατά τα άλλα, όλη η υπόλοιπη διαδικασία είναι η ίδια. Μη ψάξετε να βρείτε σέλερυ στις φωτογραφίες. Ελλείψει αυτού, χρησιμοποίησα απλό σέλινο.
Οδηγίες μαγειρέματος
- 1
Ψιλοκόβουμε το σκόρδο και το σέλινο και τα βάζουμε σε ένα τηγάνι, μαζί με 3 από τις κουταλιές από καλό, αγνό, ελαιόλαδο να μαλακώσουν.
- 2
Τα αφήνουμε για κάτι λιγότερο από ένα 10λεπτο (8 λεπτά είναι καλά, νομίζω). Το σέλινο φαίνεται ότι απορροφάει το λάδι, ίσως χρειασθεί να προσθέσετε λίγο ακόμη. Το μάτι σε μέτρια προς χαμηλή ένταση (στο 4)
- 3
Κόβουμε το κουκουνάρι στα δύο,
- 4
Το προσθέτουμε και αυτό στο τηγάνι και συμπληρώνουμε με άλλα 2 λεπτά το –10λεπτο συνολικά– τηγάνισμα.
- 5
Ζεματίζουμε στα γρήγορα τις ντομάτες, τις ξεφλουδίζουμε, τις στύβουμε ελαφριά για να αποβάλουν τα παραπανίσια υγρά του και τους σπόρους τους και τις κόβουμε σε μικρά κυβάκια. Τα προσθέτουμε στο τηγάνι και μαγειρεύουμε για άλλο ένα 10λεπτο, σε πιο δυνατή φωτιά (ανεβάστε την ένταση στο 6), πιέζοντας την ντομάτα πότε πότε με ένα πιρούνι. Εάν θέλετε, ενισχύετε με λίγο πολτό ντομάτας (συσκευασμένο) ή και συμπυκνωμένο πελτέ ντομάτας, αραιωμένο σε λίγο χλιαρό νερό. Σβήνουμε το μάτι.
- 6
Ψιλοκόβουμε τον βασιλικό (σε πολύ μικρά κομμάτια, εάν θέλετε μπορείτε να τον περάσετε από το mixer). Εγώ χρησιμοποίησα πλατύφυλλο και έβαλα περί τα 15 φύλλα.
- 7
Προσθέτουμε τον ψιλοκομμένο βασιλικό αλλά και το τριμμένο τυρί στο τηγάνι. Προσθέτουμε αλάτι και πιπέρι, ανάλογα με τα γούστα μας και ανακατεύουμε (το μάτι σβηστό, έτσι ; το είπαμε πιο πριν).
- 8
Τα κολοκυθάκια μας τώρα. Αφού τα πλύνουμε καλά, έχουμε δύο επιλογές.
- 9
1η) Τα ζεματίζουμε για μόλις 10-12 λεπτά και στη συνέχεια,
- 10
Αφού τους κόψουμε το επάνω μέρος, κάτι σαν “καπελάκι”,
- 11
Κόβουμε και το υπόλοιπο κολοκυθάκι σε λεπτές ροδέλες πάχους μισού εκατοστού. Περνάμε κατευθείαν στο βήμα 14.
- 12
2η) επιλογήΧωρίς να τα ζεματίσουμε, τους κόβουμε και πάλι το επάνω μέρος, το “καπελάκι” που λέγαμε, και κόβουμε και το υπόλοιπο κολοκυθάκι, όπως και πριν, σε λεπτές ροδέλες του μισού εκατοστού. Τις ροδέλες αυτές τις ψήνουμε στο γκριλ, για 2 λεπτά από κάθε πλευρά (να είναι ήδη προθερμασμένος και πολύ καυτός ο φούρνος, στους 200 βαθμούς). Τις αλατίζουμε. Κόβουμε και την mozzarella σε λεπτές φέτες, φροντίζοντας να υπάρχει μία για κάθε ροδέλα κολοκυθιού.
- 13
Ήρθε η ώρα του φούρνου. Σε ένα ταψάκι που να χωράει τα 4 κολοκυθάκια μας (αλλά όσο πιο στενά γίνεται, ακόμη καλύτερα θα ήταν σε 4 διαφορετικά μικρά ταψάκια ή και μικρά πυρίμαχα σκεύη, ακόμη και σε κεσεδάκια γιαουρτιού) αλείφουμε ελαφρά τον πάτο με την μία από τις κουταλιές το ελαιόλαδο, στρώνουμε μία ροδέλα κολοκυθιού, την αλείφουμε με λίγη σάλτσα ντομάτας και καλύπτουμε με μία ροδέλα mozzarella. (δείτε “Μυστικά” [1])
- 14
Επαναλαμβάνουμε με δεύτερη ροδέλα κολοκυθιού, επάλειψη σάλτσας, ροδέλα mozzarella. Και αυτό έως ότου εξαντληθούν οι ροδέλες κολοκυθιού. Ολοκληρώνουμε με το “καπελάκι” πάνω από την τελευταία ροδέλα mozzarella.
- 15
Καλά, δεν φέρνουν λίγο από...Μετέωρα ; Αλείφουμε με το ελαιόλαδο που έχει απομείνει (1 κουταλιά ή λίγο παραπάνω), και …έτοιμα. Φύγαμε για τον φούρνο ;
- 16
Όχι, γιατί θα περιμένουν την “παρέα” και μερικών ντοματών, παραγεμισμένων με πέντε τυριά. Είναι από άλλη συνταγή (“ντομάτες γεμιστές με πέντε τυριά”, είναι όμως τόσο κοντινοί οι χρόνοι αλλά και η θερμοκρασία ψησίματος, που προσφέρονται για κοινό ψήσιμο.
- 17
Εάν περισσέψει σάλτσα, την ρίχνουμε στο σκεύος, θα νοστιμίσει πολύ το φαγητό.
- 18
Ψήνουμε σε προθερμασμένο στους 190 βαθμούς φούρνο, για περίπου 20 λεπτά.
- 19
Σερβίρουμε ζεστά.
- 20
Και μία πρακτική συμβουλήΠροκειμένου να διευκολύνουμε το να σταθούν σταθερά στη θέση τους οι ροδέλες του κολοκυθιού με την ενδιάμεση γέμισή τους, (πράγμα όχι και πολύ εύκολο, ακόμη και εάν ακολουθήσουμε όλες τις υποδείξεις των “Μυστικών” [1]), τις διαπερνούμε από το “καπάκι” μέχρι τον πάτο με ένα ξύλινο καλαμάκι.
Λέξεις-κλειδιά
Παρόμοιες συνταγές
Περισσότερες συνταγές























Σχόλια