Θάλασσα, ήλιος, απλότητα. Τα κύρια συστατικά μιάς καλοκαιρινής, γευστικής συνταγής. Και πως μου ήρθε στο νου το καλοκαίρι, μέσα στη καρδιά του χειμώνα, λίγες μόνο μέρες μετά από τα γερά κρύα;Μου ήρθε γιατί, μέσα στο καταχείμωνο είναι η καλύτερη εποχή (δείτε “Μυστικά” [1] ) για αυτή την εξαιρετική συνταγή που χάρις σε ένα τρελλάρα φίλο από την Κερατέα, είχα την ευκαιρία, άλλος τρελλάρας εγώ, να φτιάξω.Τρελλάρας αυτός γιατί, ενώ έξω “ξύριζε”, κυριολεκτικά ή όχι, το αγιάζι, αυτός τακτικά βουτάει και πάει για “κυνήγι”, στα νερά των γύρω περιοχών. Και, έχοντάς με ακούσει να αναπολώ α γ α λ ι π ο κ ε φ τ έ δ ε ς, σε μία από τις “εξορμήσεις” του, μια και δεν βρήκε “κυνήγι” είπε να ...μαζέψει χόρτα!Μόνο που τα “χόρτα” που μάζεψε, δεν ήσαν ...χόρτα, αλλά ζωάκια. Ζωάκια όμως με θωριά που, σαν τα δεις στο φυσικό τους περιβάλλον, σου φέρνουν προς δημιουργία του φυτικού και όχι του ζωικού βασιλείου, που μοιάζουν με ανεμώνες, έτσι με τα λεπτά, γυαλιστερά, μακριά, “φύλλα” τους (πλοκάμια στη πραγματικότητα) που αναδεύονται μέσα στη θάλασσα παρασυρμένα από τους κυματισμούς του νερού και τα ρεύματα. Η θέα τους, σε καθαρά, λίγο απόμερα, νερά είναι κάτι το ονειρικό. Εάν δηλαδή τα προσέξεις, ασχοληθείς μαζί τους, και δεν προσπεράσεις ακολουθώντας κατά πόδας καμία ... ζαργάνα.Τρελλάρας και εγώ γιατί, στο σπίτι μας το μόνο αγαπημένο ψαρικό είναι το...ψαρονέφρι, τα δε “απλώς αποδεκτά” μετρώνται στα δάκτυλα του ενός χεριού. Ήταν συνεπώς δεδομένο, ότι κάτι τέτοιο θα καταναλωνόταν –αποκλειστικά– από τους δύο ... τρελλάρες.Είναι μία πραγματική απόλαυση, για ουρανίσκους πολύ εκλεπτυσμένους (τώρα, θα μου πείτε, πως και άρεσε και σε εμάς, τους “των πάντων εξολοθρευτές”... Αλήθεια και αυτό, αλλά το αλάνθαστο άρωμα της θάλασσας που αναδύει το πιάτο μπορεί να εξευγενίσει και (διατροφικά) αγροίκους ακόμη…

Λίγα μυστικά ακόμα

[1] Η καλύτερη εποχή για το μάζεμα είναι τον χειμώνα, ή νωρίς την άνοιξη, όταν τα νερά είναι κρύα. Σαν ζεσταθούν, οι ανεμώνες ατροφούν, μέχρι και που εξαφανίζονται. Εξαίρεση αποτελούν νερά που διατηρούνται κρύα, από ρεύματα, ακόμη και το καλοκαίρι.[2] Οι ανεμώνες της θάλασσας ΔΕΝ τ η γ α ν ί ζ ο ν τ α ι (οι κεφτέδες από ανεμώνες είναι άλλο πράγμα, άλλη διαδικασία, άλλος τρόπος μαγειρέματος, άλλη και η προστασία που τους παρέχουμε μέσα από το κουρκούτι που τις περιβάλλουμε. Εδώ, που πέφτουν μόνες στο τηγάνι, ΔΕΝ ΠΡΈΠΕΙ να τηγανισθούν, αλλά να μ α γ ε ι ρ ε υ θ ο ύ ν, με την ένταση στην εστία στο πολύ χαμηλό.[3] Εάν θέλετε να ετοιμάσετε τη σάλτσα με πιο …φυσικό τρόπο, αφήστε το μαγείρεμα στο τηγάνι να διαρκέσει περισσότερη ώρα, ανακατεύοντας συνεχώς με ξύλινο κουτάλι, έως ότου οι ανεμώνες μαλακώσουν τόσο που θα διαλύονται και θα γίνουν, μαζί με το λαδάκι και τα υγρά που θα βγάλουν οι ίδιες (ίσως τους προσθέσετε και λίγο), μία σαλτσούλα με ένα σκούρο πράσινο χρώμα. Θα πάρει κανένα 20λεπτο με μισάωρο, ανάλογα με το μέγεθός τους, αλλά αποφύγετε έτσι να τις πολτοποιήσετε, "σαλτσοποιούνται" (!) με φυσικό τρόπο. Πάντα όμως σε πολύ πάνω χαμηλή φωτιά και πάντα ανακατεύοντας, μη το ξεχνάτε.Τα ζωάκια αυτά, που τα βρίσκει κανείς κολλημένα πάνω στα βράχια με μία βάση σαν πεταλίδα που έχουν πρέπει, αφ’ ενός μεν να προέρχονται από καθαρά νερά, αφ’ ετέρου να καθαρίζονται (ξεπλένονται) πολύ καλά, με πολύ προσοχή. Όσο και αν ζουν (σχεδόν) πάντα σε βραχώδεις περιοχές του βυθού, σχεδόν πάντα έχουν αρκετή άμμο, που πρέπει να καθαρισθεί, να απομακρυνθεί, πριν αρχίσουν να μαγειρεύονται. Το μεγαλύτερο μέρος του βάρους τους (πάνω και από το 95%) αποτελείται από νερό, πώς να τις τηγανίσεις μετά... Δείτε μερικές ωραίες φωτογραφίες τους εδώ, υπάρχουν πολλά είδη, πολλά χρώματα, πολύ-πολύ ομορφιά σε αυτό που μετατρέπεται στη συνέχεια σε πολύ-πολύ νοστιμιά.Με την ευκαιρία να αναφέρω ότι σε πολλές άλλες χώρες είναι απαγορευμένη η αλιεία τους (μη σας παραξενεύει, ακόμη και του αχινού απαγορεύεται. Δεν γνωρίζω τι γίνεται στην Ελλάδα, αλλά από μένα δεν κινδυνεύουν. Είναι εξαιρετικός μεζές αλλά όταν δεν έχεις παρέα να τον μοιρασθείς, να ακολουθεί ...“στα εύκολα και στα δύσκολα”...Και μια και αναφέρθηκα στους αχινούς, εάν ο “τρελλάρας” είχε βγάλει και κανέναν αχινό, τότε το πάρτυ θα .....κρατούσε ακόμη!!! Δυο γεμάτες κουταλιές πάνω από το πιάτο του καθενός (άλλοι τους θέλουν αυστηρά ωμούς, εγώ δεν έχω πιάσει ...τέτοιες επιδόσεις, ακόμη τουλάχιστον), λίγος μαϊντανός και τότε δεν μας έπιανε τίποτα. Ίσως μόνο λίγο τριμμένο αυγοτάραχο, τι λένε και από εκεί, από Δυτική Ελλάδα μεριά;Εάν θέλετε, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε, αντί για spaghettoni, linguine. Ταιριάζει και αυτή η pasta εξαιρετικά. Όπως και το λαζανάκι…Εκτός από τα καθαρά και όχι στάσιμα νερά (και, βέβαια, μακριά από λιμάνια), εάν αποφασίσετε να βγάλετε μόνοι σας γουλιφάδες (γιατί στο εμπόριο, στην Ελλάδα τουλάχιστον, δεν νομίζω ότι θα βρείτε πουθενά), θα πρέπει να προσέξετε κατά το μάζεμα να μην έρθουν τα γυμνά χέρια σας σε επαφή με το ζωάκι. Η επαφή προκαλεί ένα τσούξιμο που κρατάει από ώρες έως και 2-3 ημέρες. Εάν αποκοπεί κανένα από τα πόδια του και ακουμπήσει στο σώμα σας, τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα. Αυτό συμβαίνει διότι το ζώο διαθέτει ένα δηλητήριο που του επιτρέπει να ναρκώνει ή και να σκοτώνει τα θηράματά του (ψαράκια ή άλλοι μικροοργανισμοί που θα πιάσει με τα πλοκάμια του) και έτσι να τα οδηγήσει στο στόμα του.[4] Εάν αναρωτιέστε εάν αυτό το δηλητήριο είναι επικίνδυνο για τον άνθρωπο όταν το τρώει, έτσι μου έρχεται να σας απαντήσω τι έχετε πάθει από το, πολύ πιο δυνατό, δηλητήριο της σκορπίνας ή του σαλαχιού που τρώτε. Επειδή όμως δεν θέλω να αναλάβω και την ευθύνη μιάς λάθος απάντησης (υπάρχουν και κάποιοι που έχουν αλλεργίες...), σας λέω ότι σε άλλες συνταγές το αγνοούν, σε άλλες αφήνουν τις ανεμώνες σε ξύδι για κάποια ώρα, για να το εξουδετερώσει και σε άλλες τις...πλένουν καλά (!!!) Λες και το δηλητήριο είναι κολλημένο πάνω στα πλοκάμια και με το νερό θα φύγει.... Και γιατί δεν φεύγει μέσα στη θάλασσα; Αυτά για τους αγαλιποκεφτέδες, που απλώς τηγανίζονται. Στη περίπτωσή μας, μαγειρεύονται και μάλιστα αρκετά, δεν ξέρω αν κάνει διαφορά. Ο Μαμαλάκης πάντως, προς τιμή του στη συνταγή που παρουσίασε από τη Σκύρο, ΔΕΝ αναφέρει πουθενά για δηλητήριο που πρέπει να απομακρυνθεί.Εάν ετοιμάζεστε να την κάνετε την επίθεση, να εξοπλισθείτε με ένα πιρούνι που θα το στραβώσετε, για να μοιάζει με τσουγκράνα, με γάντζο με τέσσερα δόντια. Με αυτόν ξεκολλάτε την ανεμώνα από το βραχάκι στο οποίο θα είναι κολλημένη και τη ρίχβετε σε μία σακούλα που έχετε φροντίσει να έχετε μαζί σας. Ακόμη καλύτερα εάν δέσετε σφικτά, σταθερά, το πιρούνι σε ένα μακρύ ξύλο, θα μένετε έτσι σε απόσταση ασφαλείας όταν θα επιχειρείτε την αποκόλληση. Ένας πιο άνετος τρόπος είναι να πιάνετε την πέτρα όπου είναι κολλημένη η ανεμώνα, να την βγάζετε από το νερό και εξω, στο δικό μας περιβάλλον, είναι πιο εύκολο να την ξεκολλήσετε. Ούτως ή άλλως, βρίσκονται σε ρηχά νερά, θα πατώνετε! Θυμηθείτε μόνο να ξαναρίχνετε τις πέτρες στη θάλασσα, ήδη έχετε επέμβει και έχετε αλλάξει κάτι από το δικό τους κόσμο.[5] Σαν τις πάτε σπίτι, θέλουν καλό πλύσιμο. Όχι για το δηλητήριο, αυτό θα το είχε ξεπλύνει η θάλασσα από καιρό, αλλά γιατί μαζεύουν άμμο. Καλό πλύσιμο, λοιπόν, αρκετά νερά. πάντα με γάντια. Βάλτε και δάκτυλο (σαν και στις κότες και …δεν θυμάμαι που αλλού λέει η παροιμία) οι ανεμώνες το χρειάζονται. Μέσα στη στοματική τους κοιλότητα, γιατί εκεί μαζεύεται άμμος αλλά και υπολείμματα τροφής, που δεν έχει ακόμη καταπωθεί ή αποβληθεί (από τον ίδιο δρόμο γίνονται και τα δύο!!!). Εάν θυμηθώ τι κάνουμε με τις αχιβάδες, ίσως είναι καλό να τις αφήσουμε για κανένα μισάωρο σε λεκανάκι με κρύο νερό, να αποβάλλουν την άμμο που έχουν, μέσα τους πιά.Όπως ανέφερα προηγουμένως, δεν νομίζω ότι βρίσκει κανείς κολιτζιάνες στο εμπόριο, στην Ελλάδα. Όμως καταψύχονται. Και καταψύχονται είτε όπως τις βγάλετε από τη θάλασσα, ολόκληρες (αλλά ήδη καλά καθαρισμένες), είτε αφού περάσετε και το βήμα 5, σαν πολτός, σαν γαλάκτωμα δηλαδή. A propos, από μία παρέα μανιακών ερασιτεχνών ψαράδων και φίλων της θάλασσας μαθαίνω ότι, σύμφωνα με πληροφορίες, συλλεγμένες με ...το γνωστό βαλιτσάκι της αντιτρομοκρατικής, από τη παρακολούθηση μίας ...μυστικής σέχτας κάτι ψαράδων στην Αλόννησο, οι αγαλίπες γίνονται ακόμα καλύτερες αν τις βάλουμε, στραγγισμένες καλά, στην κατάψυξη για μερικές μέρες.Θα παρατηρήσατε ότι σε όλο το κείμενο αναφέρομαι σε αυτά τα ωραία και νόστιμα ζωάκια (ανθόζωα) διαρκώς με διαφορετικά ονόματα. Συνάντησα τόσες πολλές ονομασίες με τις οποίες είναι γνωστά ανά την (νησιωτική) Ελλάδα που δεν θέλω να αδικήσω κανένα. Όλα πάντως αναφέρονται στο ίδιο ζώο, την “θαλάσσια ανεμώνα”.