Από μικρός μου άρεσε να μαγειρεύω. Έβλεπα τη συγχωρεμένη τη γιαγιά μου να μαγειρεύει και μου άρεσε πολύ. Ήθελα κι εγώ να δημιουργήσω. Ήταν η μόνη που με άφηνε κάπου κάπου να βοηθάω και η χαρά μου ήταν μεγάλη. Όταν ενηλικιώθηκα και έζησα μόνος μου ξεκίνησα να μαγειρεύω, έχοντας φυσικά τις αποτυχίες μου. Το ερώτημα που πάντοτε υπήρχε μέσα μου ήταν "τι αξίζει περισσότερο, το έτοιμο φαγητό από το οποιοδήποτε κατάστημα (που δε γνωρίζεις πάντοτε τι υλικά χρησιμοποιούν) ή να φτιάξεις κάτι δικό σου;". Όπως καταλαβαίνετε διάλεξα το δεύτερο. Στις πρώτες μου επαφές με το διαδίκτυο ανακάλυψα τις συνταγές της παρέας, οι οποίες με βοήθησαν αρκετά τόσο σε δύσκολες στιγμές, όσο και στο να σκέφτομαι διαφορετικά. Στη συγκεκριμένη κοινότητα αποφάσισα να γράψω και τις δικές μου συνταγές, ελπίζοντας να βοηθήσω άλλους ανθρώπους, όπως κάποιοι άλλοι βοήθησαν εμένα. Πηγή έμπνευσης της κουζίνας μου ήταν η συχγωρεμένη η γιαγιά μου (κυρίως), η μητέρα μου, η γυναίκα μου και η πεθερά μου. Στο συγκεκριμένο site δε βάζω καμία συνταγή που να μην έχω μαγειρέψει. Ευχαριστώ όλη την παρέα για τις συνταγές της, από τις οποίες παίρνω ιδέες. Όταν φτιάχνεις κάτι με αγάπη και κυρίως για αυτούς που αγαπάς γίνεται πεντανόστιμο, όσο απλό κι αν είναι. Θέλω να παροτρύνω του γονείς να βάλουν στην κουζίνα τα παιδιά τους, σίγουρα θα έχετε ζημιές και πολύ καθάρισμα μετά, αλλά η χαρά που θα πάρουν δε περιγράφεται. Μετά από χρόνια είτε είμαστε εν ζωή, είτε όχι, θα θυμούνται τις στιγμές αυτές με νοσταλγία και αγάπη. Τις συνταγές μου τις αφιερώνω στη γιαγιά μου και τις απολαμβάνουν τα αγαπημένα μου πρόσωπα.
ΥΓ: Σταυρώνουμε πάντα το φαγητό όταν το βάζουμε στο φούρνο, γιατί με τη χάρη του Θεού όλα είναι εφικτά.
