Μια συνταγη που με ταξιδεύει στο χωριό μου όταν παιδάκι ξεκαλοκαιριαζαμε στο χωριό με τον παππού και την γιαγιά.

Όταν η γιαγιά πήγαινε να ποτίσει τον κήπο ήταν για εμάς γιορτή. Μας ξύπναγε πρωί φορτώναμε τα παγούρια για το νερό στο γαϊδουράκι, καβάλα κι εγώ με την αδελφή μου και ξεκινούσαμε για τον κάμπο. Η γιαγιά να τραβάει το γαϊδουράκι κι εμείς, σε εκείνη την ηλικία, να μην σκεφτούμε μια στιγμή να κατέβουμε εμείς από το γάιδαρο να ανεβεί εκείνη... κι εκείνη να το θεωρεί δεδομένο πως οι τσούπρες της είναι άμαθες και πρέπει να πάνε καβάλα. Και φτάναμε στον κήπο και αρχίζαμε το πότισμα... κι εγώ έκοβα ντομάτες και τις έπλενα στην διώρυγα που περνούσε το νερό και έμπηγα τα δόντια μου στη σάρκα τους... τέτοια γλύκα και τέτοια νοστιμιά δεν ξαναβρήκα σε καμία ντομάτα...

Κι όταν επιστρέφαμε στο χωριό οι πιο ώριμες ντομάτες περνούσαν από τον τρίφτη, έμπαιναν στο τηγάνι να τραβήξουν όλα τα υγρά... και μετά λαδάκι και τα αυγά φρέσκα από το κοτέτσι τα χτύπαγε στο εμαγιέ το πιάτο και μπλουμ στο τηγάνι, στο πετρογκάζ πάντα εκεί ακόμη κι όταν πήρε κουζίνα... και μετά μας έστρωνε το τραπέζι να πρωτοφάμε εμείς και μετά εκείνη... «φάτε εσείς χορταίνω εγώ» έλεγε η καλή μου η γιαγιάκα... αχ γιαγιάκα μου μεγάλωσα αλλά τα ντοματαύγα σου δεν τα ξέχασα ποτέ, όπως και τίποτε άλλο από όσα μου έμαθες.

#καλοκαίρι2019