Μετά το Wellington με ψαρονέφρι ήθελα να δοκιμάσω και αυτό το εξαιρετικό ψάρι με τα πολλά ω-3 και το εκτυφλωτικό χρώμα που έδωσε το όνομά του στο σομόν (saumon=σολομός γαλλ.)
Και δικαιώθηκα. Ωραίος στο φούρνο αλλά και μέσα στη σφολιάτα τυλιγμένος με ρυζάκι λαχανικών ανεβαίνει επίπεδα τόσο σε γεύση, όσο και σε εμφάνιση.
Η ιστορία του διάσημου αυτού πιάτου είναι κάπως συγκεχυμένη. Τη 10ετία του 60 ο Λευκός Οίκος το σέρβιρε σε κάθε επίσημο δείπνο καθώς ήταν το αγαπημένο του Προέδρου Nixon. Η προέλευση της βασικής συνταγής με μοσχάρι εντοπίζεται στην κουζίνα του Arthur Wellesley, πρώτου δούκα του Wellington ο οποίος κέρδισε τον Ναπολέοντα στη μάχη του Βατερλώ. Το φιλέτο ήταν "ντυμένο" με πάστα τρούφας. Πολλοί χρησιμοποιούσαν και κρέμα γάλακτος όπως και κρασί Μαδέρα ή σέρι. Εκτός από σφολιάτα, χρησιμοποιείται και ζύμη τάρτας ή brioche. Μια εκδοχή, θέλει το όνομα να προέρχεται από την μπότα ιππασίας που λέγεται επίσης Wellington. Αλλά και η Ιρλανδία διεκδικεί μια θέση στην ιστορία του πιάτου, καθώς η Theodora Fitz Gibbon το περιελάμβανε στο βιβλίο της. Ήταν δημοφιλές στα τέλη του 18ου αιώνα να μαγειρεύεται το κρέας μέσα σε ζύμη ώστε να προστατευθεί, δεδομένου ότι η θερμοκρασία ήταν δύσκολο να ρυθμιστεί την εποχή εκείνη.
Αλλά αρκετά ως εδώ... Όπως θα λεγε και ο αγαπημένος Γ. Κωνσταντίνου:δε θέλω να το μάθω, θέλω να το ΦΦΑΑΩ!!!
Και σας υπόσχομαι, αν το δοκιμάσετε, να νιώσετε σαν αριστοκράτες 👑