Ας ξεκινήσουμε και μία φορά από το τέλος… Το τελευταίο ζευγάρι φίλων κατευθύνεται στην πόρτα του κήπου, είναι πια προ πολλού περασμένα μεσάνυκτα, οι σχετικές φιλοφρονήσεις για το “πόσο ωραία κύλησε η βραδιά”, “πόσο ωραία ήσαν όλα στο τραπέζι”, “να περάσετε και εσείς καμιά φορά από το σπίτι, τώρα που θα πάμε στο εξοχικό, στον Άγιο Ανδρέα”, ώσπου, ξαφνικά, να και η στιγμή που περίμενα“θυμήσου, καλή μου, να μου πεις αύριο από το τηλέφωνο και τη συνταγή της τυροκαυτερής. Ήταν καταπληκτική”.Όχι που δεν θα της το ‘λεγε… Όλο το βράδυ, την παρατηρούσα, την τσάκισε την αλοιφή. Αδιάντροπα!!! Η διαδρομή του κουταλιού από το πιατάκι στο πιάτο της, άδειασμα, και πάλι πίσω, μπορούσε να συγκριθεί μόνο με το Αθήνα-Μιλάνο που έκανα κάποτε, προ κρίσης. Και προ συζύγου…Της αναγνωρίζω ότι από το πρώτο σερβίρισμα δοκίμασε μόνο μια κουταλιά, κατά το τέλος, σαν άδειαζε το πιάτο. Από εκείνη τη στιγμή, όμως, και μετά, από μόνη της προκάλεσε άλλα τρία σερβιρίσματα, “εξαφανίζοντας”, διακριτικά μεν, επίμονα δε, το περιεχόμενο των πιάτων.Και κανείς δεν σκέφθηκε να πει ένα “μπράβο” και στον σύζυγο, τον “αφανή ήρωα” της υπόθεσης-τυροκαυτερή, τον “κλέφτη” (*) της αρχικής συνταγής, τον “αναμορφωτή” της, των εκτελεστή των δύσκολων βημάτων της, όπως θα διαπιστώσετε και στη συνέχεια….. Ίσως επειδή, όταν έφευγαν, αυτός …κείτονταν πάνω στις μαξιλάρες του κήπου, έχοντας τιμήσει το ούζο περισσότερο από τους μεζέδες του !!!

Λίγα μυστικά ακόμα

1]Με τις αναλογίες (και τα υλικά) που δίνονται, θα βρείτε τη κρέμα πολύ απαλή, μαλακή (όχι σφικτή) και “κατάλληλη, με επιθυμητή τη γονική συναίνεση” όσον αφορά στο πόσο καυτερή είναι. Δεν ξέρω όμως τι γίνεται εάν αντί για το –από τη φύση του γλυκό– mascarpone χρησιμοποιήσετε κατίκι ή Φιλαδέλφεια και αντί για πάπρικα, μπούκοβο... Με την παραμονή της στο ψυγείο σφίγγει, λάβετέ το υπ’ όχιν σας εάν την θέλετε πιο ρευστή.Με τι θα τη συνοδεύσετε (ή τι θα συνοδεύει αυτή) είναι ένα “λυμένο πρόβλημα”. Τα πάντα που σερβίρονται με ούζο, της ταιριάζουν απόλυτα. Τι γαυράκια η σαρδέλες τηγανητά ή μαρινάτα, τι ελιές, για να αναφέρω τα πιο απλά, λαϊκά και οικονομικά, τι καλαμαράκια, τι χταποδάκι στα κάρβουνα, τι φούσκες θαλάσσης γεμάτες ιώδιο, τι πεταλίδες της ώρας, φρεσκομαζεμένες από τα βράχια… Ναι, κυριαρχεί το θαλασσινό στοιχείο, αλλά μη νομίζετε, θα σας αρέσει πολύ και αλειμμένη σε ψημένο ψωμί, συνοδευμένες με λεπτές φέτες παστουρμά !!!Καλοκαιράκι, σου ‘ρχομαι !!!!!Την βασική ιδέα της συνταγής την πήρα από την ηλεκτρονική έκδοση Umami.gr του περιοδικού Αθηνόραμα. Κατάφερα όμως να ...της αλλάξω τα φώτα !!! Που να δείτε που την επόμενη φορά θα της βάλω, αντί για curry, 2-3 φιλετάκια αντσούγιας !