Ρίχνουμε το αλεύρι, κοσκινίζοντάς το μαζί με την baking powder, σε ένα μπολ.

Προσθέτουμε το ποτήρι το ελαιόλαδο (θα μπορούσατε να χρησιμοποιήσετε κάποιο σπορέλαιο, θα σας απέτρεπε όμως η κυρία Βάσω “στο παιδί θα τα κάνετε, βάλτε μέσα όσο πιο αγνά και υγιεινά υλικά μπορείτε”),

Όπως και το ποτήρι τη ρετσίνα και δυό τσιμπιές αλάτι. Προσοχή με αυτό το τελευταίο, θα μπουν και τα τυριά στη συνέχεια. Αυξομειώνετε την ποσότητα ανάλογα με το είδος των τυριών που θα βάλετε στη γέμιση.

Ανακατεύουμε τα υλικά αρχικά με ένα πιρούνι και κατόπιν τα ζυμώνουμε καλά, μέχρι να πάρουμε μία ζύμη που να ξεκολλάει από τα χέρια. Εάν (ανάλογα με το μέγεθος του έχουν τα δικά σας ποτήρια) δείτε ότι η ζύμη θέλει άλλο λίγο αλεύρι, προσθέστε της αλλά με μέτρο κάθε φορά, δε θέλουμε να σφίξει πολύ, πρέπει να είναι εύπλαστη.

Μόλις η ζύμη είναι έτοιμη, τη χωρίζουμε σε ισομεγέθη κομματάκια, των 25 περίπου γραμμαρίων. Πολύ εύκολο μοίρασμα, δείτε “Μυστικά” [1].

Περνούμε στη γέμιση. Σε ένα μπολ θρυμματίζουμε τη φέτα (χρησιμοποιήστε ένα πιρούνι, κάνει πολύ καλή δουλειά)

Η συνταγή μιλούσε για 300 γραμμάρια αποκλειστικά φέτας στη γέμιση. Επειδή όμως είχαμε και άλλα τυριά στο σπίτι, μοίρασα αυτήν τη ποσότητα σε τρία διαφορετικά είδη. Έτσι, πρόσθεσα και gorgonzola, κομμένη και αυτή σε μικρά κομματάκια,

Όπως και μία μικρή ποσότητα gouda. Η ποικιλία αυτή των τυριών έκανε τη γέμιση ασφαλώς πιο...“ενδιαφέρουσα” έκρυβε όμως και μία έκπληξη, σε συνδυασμό με την έλλειψη εμπειρίας από μέρος μου στο σφράγισμα των πιτών. Θα το δούμε στη συνέχει.

Προσθέτουμε και το αυγό (ολόκληρο) καθώς και μία καλή δόση από πιπεράκι. Εδώ φαίνεται η αρχική του ποσότητα μόνο, επειδή βλέπουν τις συνταγές και παιδιά η λογοκρισία απαγόρευσε τη δημοσίευση φωτογραφιών με όλη την ποσότητά του,

Παρά μόνον όταν καλύφθηκαν από πάνω με τον ψιλοκομμένο άνηθο και τις μικρές ροδέλες του φρέσκου κρεμμυδιού. (Και τα δύο αυτά μυρωδικά δεν ήσαν στην αρχική συνταγή της κυρίας Βάσως, είπαμε όμως, λειτουργεί και σαν στοιχείο έμπνευσης, για να κάτω και τις δικές “παρεμβάσεις”). Ανακατεύουμε καλά τα υλικά της γέμισης, να πάρουμε ένα ομοιογενές μείγμα, πολύχρωμο και πολυαρωματικό.

Ανοίγουμε ένα-ένα τα κομμάτια ζύμης που έχουμε ετοιμάσει. Και να η ευκολία της συνταγής, δεν χρειάζεται καν πλάστη για το άνοιγμα. Βάζουμε το κομμάτι της ζύμης στην παλάμη του αριστερού χεριού και με την αντίστοιχη του δεξιού την πλαταίνουμε τόσο που να μπορεί να χωρέσει μία κουταλιά γέμισης και να μπορεί να διπλώσει γύρω της.

Βάζουμε μία κουταλιά από τη γέμιση πάνω στην ανοιγμένη ζύμη, ελαφρά παράκεντρα και διπλώνουμε από πάνω της, κλείνοντάς την σε ένα πιττάκι.

Το ακουμπούμε σε ένα ταψί καλυμμένο με λαδόκολλα και περνούμε στο επόμενο.

Ένα-ένα που τελειώνουν τα πιττάκια μας, τα πατικώνουμε κατά μήκος της ένωσης με τα δόντια ενός πιρουνιού, για να κλείσουν σταθερά και να μη χυθεί η γέμιση κατά το ψήσιμο.

Τα βάζουμε στο φούρνο, στη χαμηλή σχάρα, στους 180 βαθμούς και ψήνουμε για 15 με 20 λεπτά. Είπαμε, εξαρτάται από τον κάθε φούρνο.

Πολύ-πολύ εύκολα, πολύ-πολύ νόστιμα, πολύ-πολύ …αποτυχημένα εμφανισιακά!!! Δεν τα κατάφερα καλά με το “σφράγισμα” της γέμισης μέσα στη ζύμη, με αποτέλεσμα αυτή να βρει σημεία διαφυγής και να χυθεί έξω κατά το ψήσιμο. Ευτυχώς ούτε εγώ αλλά ούτε και η “παντός καιρού” που σας έλεγα στην αρχή, έχουμε τέτοια κωλύματα. Εσείς εάν θέλετε, προσέξτε λίγο παραπάνω πως θα σταθεροποιήσετε, πως θα κολλήσετε την ζύμη. Ίσως βρέχοντάς την ελαφρά, περιμετρικά, πριν ενώσετε τις άκρες και τις πιέσετε με το πιρούνι.