Να που τα γλυκά της κυρίας Πέλας έπιασαν τόπο! Και τι τόπο μάλιστα!! Κοίτα να δεις που η ζαχαροπλαστική ανοίγει δρόμους... Και η μαγειρική να υποθέσω...

Η ανάμνηση με πήγε κατευθείαν στην κουζίνα, αναζητώντας κάτι που ξέρω ότι βρίσκεται κάπου εκεί χωμένο, ξεχασμένο (ή, καλύτερα, σπρωγμένο στο πίσω μέρος του μυαλού μου, παρέα με γλυκόπικρες αναμνήσεις από το πατρικό μου σπίτι και....γλυκοπατάτες από το τωρινό μας). Και, να που το βρήκα! Ένα πολύτιμο τετράδιο, σχεδόν απροσδιόριστου πλέον χρώματος, αρκετά κιτρινισμένο, με φύλλα με τσαλακωμένες γωνίες, με φθαρμένο εξώφυλλο.

Ξεχασμένο ανάμεσα σε κονσέρβες, στο τελευταίο ντουλάπι, παραδίπλα από τα λάδια, τα ξύδια, τις διάφορες κρέμες βαλσαμικού, υπάρχει το τετράδιο, το σημειωματάριο, με τις συνταγές που η μητέρα μου, και πριν από αυτήν η γιαγιά μου, γέμισαν με υπομονή με δόσεις και χρόνους ετοιμασίας, με υλικά και τεχνικές.

Αυτό το σημειωματάριο είναι ένα μικρό κομμάτι και από τη δική μου ιστορία, με συνταγές που αγάπησα και με συνοδεύουν από την παιδική μου ηλικία και τις οποίες εξακολουθώ να αγαπώ μέχρι και σήμερα. Τι κι αν η τρέλα της εποχής με κάνει να ψάχνω όλο και διαφορετικά, περίεργα πράγμα από όλες τις γωνιές της γης. Όποτε νοιώθω εκείνο το αδυσώπητο "τσίμπημα", επιστρέφω σε αυτήν, τη δική μου γωνιά...

Κάπου εκεί μέσα, στη σελίδα 81 (ή μήπως είναι 31;) βρήκα τη συνταγή για το κέικ λεμόνι με το οποίο πήγα στο ραντεβού μου με την Μανουέλα. Στην ενότητα “Κυριακάτικα γλυκά”. Δεν θυμάμαι καν αν της είχε αρέσει τότε, σήμερα όμως είπα να το ξαναφτιάξω. Σαν φόρο τιμής σε χρόνια, εικόνες, γεύσεις, αισθήματα, που δεν γυρίζουν πίσω. Και, που ξέρετε, η Μανουέλα μπορεί να είναι μία από εμάς, εδώ μέσα και όλο αυτό κάτι να έχει να της θυμίσει...

ΑΡΧΗ ΣΥΝΤΑΓΗΣ: Σε ένα μπολ κτυπούμε με σύρμα τα αυγά, να σπάσει η συνοχή τους και προσθέτουμε το γιαούρτι, την κρέμα γάλακτος, το ξύσμα και το χυμό του λεμονιού, καθώς και το ηλιέλαιο. Ανακατεύουμε να ενωθούν όλα τα υλικά καλά. Μπορείτε να βάλετε 4 ή 5 κουταλιές λεμονιού για περισσότερο ή λιγότερο όξινη γεύση. Με 5 κουταλιές ήταν υπέροχα όξινη και εγώ...υπερευτυχής!!!

Βουτυρώνουμε καλά και κατόπιν αλευρώνουμε μία χαμηλή ταρτιέρα (στα 4 με 4,5 εκατοστά και διάμετρο 24 εκατοστά, τη βάση αλλά και τα τοιχώματά της), έτσι που να εμποδίσει το μείγμα μας να κολλήσει πάνω της.

Όταν το μείγμα των υλικών με υγρασία είναι καλά κτυπημένο, λείο και χωρίς σβώλους, ρίχνουμε στο μπολ τους το περιεχόμενο του μπολ με τα υλικά χωρίς υγρασία (και όχι το ανάποδο). Κτυπούμε τα υλικά με ηλεκτρικό mixer για λίγα λεπτά για να ενωθούν σε ένα ομοιογενές και λείο μείγμα, χωρίς συγκεντρώσεις αλευριού (σβώλους). Με τον τρόπο αυτό, παράλληλα, θα φυλακίσουμε αέρα μέσα στο μείγμα μας.

Αδειάζουμε το μείγμα στην αλευρωμένη ταρτιέρα και, με κατάλληλες κινήσεις το αφήνουμε να κυλήσει δεξιά-αριστερά και, τελικά, να γίνει επίπεδη η επιφάνειά του.

Όσο ψήνεται το κέικ, θα ετοιμάσουμε το σιρόπι λεμονιού: Σε ένα κατσαρολάκι ρίχνουμε τα δύο υλικά και τα ανακατεύουμε μέχρι να διαλυθεί η άχνη.

Τα ανεβάζουμε σε ένα μάτι και τα ζεσταίνουμε, πάνω από χαμηλή φωτιά, μέχρι να δέσει το σιρόπι στον επιθυμητό βαθμό

Όταν το κέικ είναι έτοιμο, το βγάζουμε από το φούρνο και τρυπούμε την επιφάνειά του με τα δόντια ενός πιρουνιού. Στη συνέχεια το αλείφουμε με το σιρόπι. Με τον τρόπο αυτό βοηθούμε το κέικ να απορροφήσει το σιρόπι και να εμποτισθεί από αυτό. Ταυτόχρονα, η επιφάνειά του θα είναι γυαλιστερή και στιλπνή.

Πασπαλίζουμε την επιφάνεια του με το ξύσμα του λεμονιού.

Αφήνουμε το κέικ να κρυώσει πριν το ξεφορμάρουμε και το κόψουμε σε κομμάτια για να το σερβίρουμε.