Η κυρία κοτούλα καθόταν έξω από το κοτέτσι της στρουμπουλή και προβληματισμένη...
Τα παιδιά της , τα αβγουλάκια της δηλαδή , ήταν ήσυχα και αμίλητα στα κρεβατάκια τους...
Κατέφθασα όμως εγώ και όλα άλλαξαν...
- Μπονζούρ μαντάμ ...της λέω...
- Πάλι εσείς εδώ ;; τι θέτε ;;
- Ήρθα να πάρω τα παιδάκια σας να τα πάω εκδρομή...
- Ναι... σαν την άλλη φορά που τα πήρατε και τα βάψατε ολοκόκκινα , τα μωρά μου ...
- Όμως είδατε πως το διασκέδασαν ;; τσούγκριζαν μεταξύ τους και έσκαγαν στα γέλια ...γιαυτό σας λέω, δώστε τα μου και ξέρω εγώ...
Έξυνε το κεφάλι της σαν κάτι ανθρώπους που κάνουν τους έξυπνους και ξύνουν την κεφάλα τους μπας και κατεβάσουν ώριμες ιδέες ...
- Άντε , με πείσατε πάλι ....
Και εγώ που είμαι οργανωτικό κορίτσι σφύριξα στα αβγουλάκια να ετοιμαστούν να με ακολουθήσουν ...
Τα ολάσπρα και στρουμπουλά μωρά της κοτούλας , με την σύμφωνη γνώμη της μαμάς τους ήρθαν στο σπίτι μου ευθύς και χωρίς δεύτερη κουβέντα ...
Όταν είδαν τις πατάτες καθαρισμένες, τις χαιρέτισαν ευγενικά και πήραν θέση στον πάγκο μου ...
Και μόλις τους ανακοίνωσα τις προθέσεις μου , πως θα τα κάνω ομελέτα παρέα με πατατούλες , δεν μου ξαναμίλησαν ...
Μόνο τότε που το ζεστό λάδι τους χάιδευε την πλατούλα τους ήταν απόλυτα ευχαριστημένα ..