Ο Μένιος , ο ωραίος μανάβης της λαϊκής μας αγοράς είχε στον πάγκο του τα καλύτερα μήλα....
Κάθε φορά που πέρναγα από μπροστά του , μου σφύριζαν με νόημα να σταματήσω....
Και να , που σήμερα δεν μπόρεσα να το αποφύγω μιας και ένα ολοστρόγγυλο , γυαλιστερό και κιτρινοπράσινο μήλο έπεσε μπροστά στα πόδια μου....
Έσκυψα να το πιάσω.....
- Χτυπήσατε μεσιέ ;;; του λέω...
- Όχι , μαντάμ....είμαι δυνατό αγόρι εγώ...
- Και ποιο είναι το ονοματάκι σας περικαλώ;;;;
- Τζόνα με λένε , από το Τζόναθαν....
Αυτό ήταν... το έβαλα με προσοχή στον πάγκο, έκλεισα το μάτι στα υπόλοιπα , μου χαμογέλασαν με νόημα αυτά και ο Μένιος το ωραίο αγόρι μου έβαλε στην σακούλα 4 κιλά Τζόνας και 2 κιλά μπανάνες....
Καθόλου δεν δυσανασχέτησα γιατί στο μυαλό μου, ήρθε μια ιδέα....
Φτάνοντας στο σπίτι, όλα ξεκαθάρισαν...
Όταν τα άφησα στον πάγκο, τα χάιδεψα και τους μίλησα καθαρά για τις προθέσεις μου....
- Θα σας κάνω γλυκό.....
- Δεν θέλουμε ...μου λένε όλα μαζί....
Άντε πάλι από την αρχή...πάντα αντιδραστικά τα υλικά μου έχουν άποψη και θέση.....
- Μα γιατί κύριε Τζόνα ;;; λέω στο δικό μου...
Θα σας καθαρίσω ωραία-ωραία, θα σας πασπαλίσω με ζάχαρη και μετά θα σας τυλίξω με μια ωραία ζύμη να μην κρυώνετε ...
- Θα μας βάλετε και κανελίτσα ;;; είμαστε πολύ φίλοι και έχουμε πολλά να πούμε...
- Και σταφίδες και καρύδια , άμα θέτε....
- Θέλουμε , θέλουμε... φώναξαν όλα μαζί
Και εγώ έτρεξα να πείσω την κανέλα που τώρα τελευταία μου κάνει πολλά νούμερα.....