Φαίνεται να προέρχεται από το αρχαίο κατζινέ (khagineh), μια γλυκιά περσική ομελέτα που μοιάζει περισσότερο με κρέπα και φτιάχνεται με αυγά, βούτυρο και ζάχαρη και αρωματίζεται με σαφράν και κάρδαμο. Η ομελέτα ήταν γνωστή στις κουζίνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, την εποχή του Βυζαντίου μάλιστα ονομαζόταν σφουγγάτο ή δούλκιο και γινόταν με τσιγαρισμένα κρεμμύδια και αρωματικά. Αλλά και στην Ινδία, το Αφγανιστάν και το Πακιστάν η πιο δημοφιλής ομελέτα ονομάζεται κατζινά (khagina) και είναι μογγολικής καταγωγής. Γίνεται με αυγά, ντομάτες, κρεμμύδια, πράσινες καυτερές πιπερίτσες και αρωματίζεται με φύλλα από φρέσκο κόλιαντρο, τζίντζερ και κύμινο. Σε πολλά μέρη το φαγητό είναι γνωστό ως στραπατσάδα, μάλλον από το ιταλικό uova strapazzate, δηλαδή αβγά χτυπημένα, ενώ στη Μύκονο ονομάζεται ήλιος και στην Πόλη Μενεμένη. Το ίδιο φαγητό στον Πόντο ήταν γνωστό ως φούστρον. Ο καγιανάς ή στραπατσάδα με μια νότα από ιταλική φινέτσα, δεν είναι επινόηση ελληνική. Παντού την λατρεύουν. Στην Κίνα, όπως και στις Φιλιππίνες, το αγαπημένο φαγητό των νεαρών φοιτητών είναι απλά κομματάκια ντομάτας με αυγά στο γουόκ. Η ελληνική συνταγή πάντως είναι η πιο απλή, αφού εκτός από το αλατοπίπερο έχει μόνο τρία υλικά, ελαιόλαδο, ντομάτες και αυγά, και το μυστικό κρύβεται στη νοστιμιά της ώριμης ντομάτας που πρέπει να βράσει πολύ καλά πριν ρίξουμε μέσα τα αυγά. Συνοδεύεται σχεδόν πάντα με τυρί φέτα.