Αδειάζωμε την ½ κούπα ύδατος εις έν πλαστικόν δοχείον, ρίχνωμε εντός και τους 3 φακελλίσκους μαγιά και ανακατεύωμεν ολίγον έως ότου οι κόκκοι της μαγιάς διαλυθώσι. Έπειτα ρίχνωμεν εντός του μίγματος 2-3 κουταλιές(σούπας) εκ του σιταλεύρου μας, ανακατεύωμε τε και αφήνωμε 10΄, έως ότου σχηματισθώσι πομφοί (κοινώς φουσκάλες).

Εις μίαν βαθίαν λεκάνην, ρίχνωμεν άπαν το σιτάλευρον, το στριμώχνωμε ες τα τοιχώματα (σχηματίζωντας τιουτοτρόπως μίαν ευμεγέθην οπήν εις το κέντρον) και κατόπιν ρίχνωμε εν τη οπή το μίγμα της φουσκαλωθείσης μαγιάς άμα δε και άπαντα τα λοιπά υλικά (εκτός της σεσάμου).

Αφού ανακατέψωμεν ικανοποιητικώς τα υλικά μεταξύ των, αρξάμεθα όπως αγείρωμεν σταδιακώς σιτάλευρον εκ των τοιχωμάτων της λεκάνεως και αναμιγνύωμεν αύτο εν τω υγρώ μίγματι εις το μέσον, έως ότου συντελέσσει το όλον εις μίαν εύπλαστην και μαλακήν ζύμην.

Εισάγωμεν την εν τη λεκάνη ζύμην εις θερμόν κλίβανον 50º C και την αφήνωμεν εκεί δια 2-3 ώρας, έως ότου το της ζύμεως μέγεθος αυξηθεί δίς –ή κάλλιστα– τρίς.

Εξαγώντες της ζύμεως εκ του κλιβάνου, χωρίζωμεν αύτην εις 5 ίσα –το δυνατόν– τεμάχια, τα οποία αφού πλάσωμεν έκαστον σχήματι κυκλικού καρβελίου, τοποθετούμεν (προσέχωντες ίνα κείτονται εν αποστάσει το έν εκ του εκάστου) επί λαμαρίνας –λαδοχάρτω καλλυμένας– και τα αφήνωμε ίνα φουσκώσουσι εκ νέου, δια μίαν εις έτιν ώραν.

Πρότερον δε της εισαγωγής εκάστης εκ των λαμαρινών εις τον κλίβανον, χαράσσωμεν (ξυραφίου ή κοφτερής μάχαιρας χρηττόμενοι) επί έκαστον άρτον έν σταυρόνεπαλειψωμένοι δε (μίγματι ύδατος και σακχάρεως) τω χάραγματι, πασπαλίζωμεν ύστερον κατά μήκος των χαρακιών (- ουχί κατά πλάτος!) την σέσαμον, ώστε συγκολλουμένης αυτής επί τον άρτον, απεικονίσει ευκρινώς το του σταυρού χαραχθέν σχήμα.

Εισάγωμεν έκαστη λαμαρίνα εις προθερμασμένον κλίβανον 200º C και ψήνωμε δια 20΄, ούτως ώστε οι ευρισκόμενοι εντός του κλιβάνου άρτοι, φθασείτωσι εις σημείον ικανοποιητικού ερυθρισμού. Συγχρόνως γαρ προσέχωμεν συνεχώς, επιτηρώντες (…για τον φόβο των Ιουδαίων) ίνα μη πυρώσι.

Της εξαγωγής δε αυτών εκ του φούρνου και περαττομένου σχετικώς ολίγου χρονικού διαστήματος, τοποθετούμεν αυτούς επί μεταλλικήν σχάραν (- ή άλλο τινό σκεύος), επιτευξώμενοι τοιουτοτρόπως τον ικανόν αερισμόν του κάτωθι των άρτων, ίνα αποφευχθεί η εφίδρωση (– τουτέστιν μαλάκωσιν αυτών).

Επεί δε τοις άρτοις εντελώς αποθερμανθωμένοις, καλύπτωμεν αύτοις λεπτή τε και διαφανίη τινή μεμβάνη, ούτως ώστε διατηρηθώσι φρέσκοι έως τελέσεως της αρτοκλασίας.