Μία “ιδιαίτερη” συνταγή που συνδυάζει σε ένα πιάτο ζυμαρικών διατροφικές συνήθειες τόσον του ιταλικού νότου (ντομάτα, σκορδάκι, αντσούγιες, καυτερή πιπεριά) όσον και του βορρά (με την “πανάρει” –τρόπος του λέγειν– με την φρυγανιά-έκπληξη που χρησιμοποιεί).Άλλη μία γρήγορη λύση για ένα καλοκαιρινό πρόχειρο γεύμα με φίλους. Δεν είπαμε ότι πρέπει κάθε φορά να τους “ξ α φ ν ι ά ζ ε τ ε” για να ξανάρχονται ?

Λίγα μυστικά ακόμα

[1] Το πιάτο θα είναι πολύ πιο “ενδιαφέρον” εάν στη θέση της τριμμένης φρυγανιάς έχετε την υπομονή να τσιγαρίσετε στο λάδι ίση ποσότητα από ψ ί χ ο υ λ α ψωμιού (αποφεύγοντας μάλιστα, του λευκού ψωμιού, χρησιμοποιήστε κάποιο ζυμωτό, ή ολικής ή μαύρο, ό,τι τέτοιο υπάρχει στο σπίτι). Με το τοστάρισμα θα γίνουν κάτι σαν πολύ-πολύ μικρά κρουτόν που, δαγκώνοντάς τα ανάμεσα στα spaghetti θα δίνουν μία διαφορετική γεύση. Εάν, δε, δεν διστάζετε μπροστά σε τίποτα, τοστάρετέ τα αντί στο “απενοχοποιημένο” ελαιόλαδο, σε φρέσκο βούτυρο.Θα το κάνετε, δε, ακόμη πιο “ενδιαφέρον” εάν λίγο πριν ρίξετε τα κομματάκια αντσούγιας στο ζεσταμένο λάδι (βήμα 2), προηγηθεί ένα πέρασμα σε αυτό μίας καυτερή πιπερίτσα, είτε φρέσκια και κομμένη σε πολύ μικρά κομματάκια, είτε θρυμματισμένη αποξηραμένη (μπούκοβο) και 2 σκελίδων σκόρδου (ολόκληρων αλλά πατικωμένων, σπασμένων, με την ανάστροφη του καρπού μας). Αυτές τις τελευταίες τις αφήνουμε και με τη σάλτσα ντομάτας και τις αφαιρούμε πριν πέσουν μέσα στο τηγάνι τα spaghetti. Θα την έχουν κάνει την δουλειά τους.Φαίνεται ότι παλιά, στην Σικελία έλεγαν έτσι αυτή τη συνταγή (με καθαρά μεσογειακά υλικά και αρώματα) εξ’ αιτίας των τοσταρισμένων ψίχουλων ψωμιού που έχει μέσα. Αν και τώρα που το σκέπτομαι, και η διάσημη ανά τον κόσμο “κοτολέτα (μπριζόλα, δηλαδή) αλα μιλανέζε (costoletta alla Milanese)” έχει και αυτή την φρυγανιά της, είναι παναρισμένη, σωστά ?