Όταν μάζεψα όλα τα υλικά για να τα έχω εύκολα κοντά μου και να μη τα ψάχνω, για μία στιγμή, μία μόνη, φευγαλέα στιγμή, ήθελα να είχα “το χέρι” του Vincent. Και όποιος κακοήθης σκέφθηκε τον …Cassel, του το ανταποδίδω… Ειδικά τώρα που δεν αποτελεί και …διαβατήριο για τα μάτια της Monica… Όχι, στον Vincent Van Gong αναφέρομαι και στο χέρι του που αποθανάτισε τόσες και τόσες “νεκρές φύσεις”… Δείτε τη φωτογραφία δίπλα και θα καταλάβετε τι εννοώ…

Ενέργεια πρώτηκόβουμε τα “καπέλα” από τις πιπεριές, ελευθερώνοντας το δρόμο προς το εσωτερικό τους. Απ’ όπου αφαιρούμε τα σπόρια αλλά και τα λευκά, πορώδη στηρίγματά τους. Έτοιμες οι πιπεριές να δεχθούν τη γέμιση.

Επόμενο βήμα, η προετοιμασία αυτής της γέμισης. Κόβουμε και αφαιρούμε τις δύο άκρες των μελιτζάνων. Κατόπιν τις κόβουμε αρχικά σε ροδέλες πάχους εκατοστού, κατόπιν σε λωρίδες ίδιου πάχους και, τέλος, σε μικρά κυβάκια.

Βάζουμε τα κομμάτια της μελιτζάνας σε ένα μπολ με αλατισμένο νερό και τα αφήνουμε στην άκρη,

Κόβουμε το ψωμί σε φέτες του 1 εκατοστού πάχους, αφαιρούμε την κόρα και το κόβουμε και αυτό σε μικρά κυβάκια,

Που τα βάζουμε σε ένα μπολ με νερό να μουσκέψουν, Τα αφήνουμε και αυτά στην άκρη, να μουλιάσουν καλά.

Σε κυβάκια θα κόψουμε και τις ντομάτες (καλό θα ήταν να χρησιμοποιούσαμε μία ποικιλία χωρίς πολλά ζουμιά),

Αλλά και την πιπεριά φλωρίνης, την κάπαρη και τις ελιές, Τις αντζούγιες μπορούμε και να τις αφήσουμε ολόκληρες, έτσι κι’ αλλιώς θα λιώσουν πολύ εύκολα μόλις πέσουν στο τηγάνι.

Στο τηγάνι λοιπόοοοον…. Ρίχνουμε μία καλή ποσότητα ελαιόλαδο (ένα εκατοστό) και, αφού ζεσταθεί καλά, τηγανίζουμε εκεί μέσα τις πιπεριές μας. Τις βάζουμε δύο-δύο (για να μη πέσει η θερμοκρασία στο τηγάνι, τις γυρίζουμε από όλες τις πλευρές και τις τηγανίζουμε καλά, να μαυρίσουν γύρω-γύρω. (δείτε “Μυστικά” [1]) Από χρόνο; Ένα 5λεπτο η κάθε τηγανιά. Προσοχή μόνο στο λάδι που πετάγεται (ακόμη και να τις στεγνώσετε καλά δεν το αποφεύγετε, πάρτε μέτρα (γάντια, ποδιά)

Αφήνουμε τις πιπεριές μέσα στο σκεύος όπου θα τις ψήσουμε. Θα βγάλουν αρκετό λαδάκι, κρίμα είναι να πάει χαμένο…

Τώρα που ελευθερώθηκε το τηγάνι, στο ίδιο αρωματισμένο ελαιόλαδο, ρίχνουμε μέσα 1 σκελίδα σκόρδο κομμένη στη μέση. Με τον τρόπο αυτό θα μπορέσουμε να τη βγάλουμε εύκολα στο τέλος (εάν θέλετε, μπορείτε να αφαιρέσετε τη φύτρα του, θα περιορίσετε έτσι κατά πολύ την ένταση της μυρωδιάς αλλά και της γεύσης του). Μόλις ξανθύνει λίγο, αρχίζουμε να τηγανίζουμε εκεί μέσα τις μελιτζάνες. Λίγες κάθε φορά,

Εμένα μου χρειάσθηκαν 3 τηγανιές για να τελειώσουν όλα τα κομμάτια της μελιτζάνας. Κάθε μία τηγανιά που ολοκληρώνεται, τις παίρνουμε με τρυπητή κουτάλα και τις αφήνουμε σε ένα μπολ παραδίπλα.

Στην τελευταία, έριξα μαζί και την πιπεριά φλωρίνης, να μαλακώσουν τα κομμάτια της. Οι μελιτζάνες, έτσι ψιλοκομμένες που είναι θέλουν ελάχιστη ώρα. Τέσσερα (4) λεπτά η κάθε τηγανιά. Ίσα να μαλακώσουν και να ρουφήξουν και λίγο λαδάκι. Μη ξεχνάτε ότι θα περάσουν και από το φούρνο.

Μόλις ετοιμασθούν οι μελιτζάνες, το λάδι στο τηγάνι θα πρέπει να έχει σχεδόν εξαντληθεί (ίσως χρειασθεί να προσθέσετε και λίγο ακόμη κατά τη διάρκεια του τηγανίσματός τους). Συμπληρώνουμε, λοιπόν, να υπάρχουν περίπου 2 κουταλιές, αφαιρούμε την προηγούμενη σκελίδα σκόρδο και προσθέτουμε μία καινούργια. Και αυτή κομμένη στη μέση, για να αφαιρείται εύκολα.

Αφήνουμε το σκορδάκι ένα λεπτό να χρυσίσει και προσθέτουμε την κάπαρη, τις ελιές και τις αντζούγιες, Χαμηλώνουμε ελαφρά τη φωτιά (στο 6,5-7) και, ανακατεύοντας, φέρνουμε αυτές τις τελευταίες να λιώσουν.

Προσθέτουμε και την ψίχα του ψωμιού, καλά στραγγισμένη (θα μπορούσε κανείς να βάλει, ίσως, και τριμμένη φρυγανιά) και ανακατεύουμε να αρωματισθεί, να χρυσίσει και να τραγανέψει λίγο

Αφαιρούμε και πάλι τη σκελίδα το σκόρδο και προσθέτουμε και πάλι μία καινούργια, αυτή τη φορά, όμως, πολύ ψιλοκομμένη. Αυτή θα μείνει στο φαγητό μέχρι τέλους.

Προσθέτουμε τώρα και τις ντομάτες, χαμηλώνουμε και άλλο τη φωτιά (στο 5) και, ανακατεύοντας με ξύλινο κουτάλι, αφήνουμε να ενωθούν όλα τα υλικά και το ψωμί να ρουφήξει τα πολλά υγρά.

Προσθέτουμε και τα κοτσανάκια από το μαϊντανό, πολύ ψιλά κομμένα, να δώσουν το άρωμά τους αλλά να έχουν και τον απαραίτητο χρόνο να μαλακώσουν (να γιατί δεν τα προσθέτουμε στο τέλος, μαζί με τα φυλλαράκια του). Για αλάτι, ούτε να το συζητάμε, έχουν μπόλικο οι αντζούγιες, η κάπαρη και οι ελιές… Προσθέτουμε όμως λίγη ρίγανη

Τέλος, προσθέτουμε και τις τηγανισμένες μελιτζάνες και ανακατεύουμε καλά (θα μπορούσαμε, εάν είχαμε ήδη βρασμένα ζυμαρικά, να προσθέταμε στο σημείο αυτό λίγα και από αυτά. Δυστυχώς, δεν είχα…)

Ανακατεύουμε καλά, η γέμιση θα είναι αρκετά στεγνή, δεν θα έχει υγρά (εκτός και εάν δεν “βοηθήσαν” οι ντομάτες), δοκιμάζουμε και κανονίζουμε στο πιπέρι, τρίβοντας λίγο φρέσκο. Εγώ προσέθεσα εδώ και 2 γεμάτες κουταλιές από το λάδι στο οποίο συντηρούμε την κάπαρή μας, είναι εξαιρετικά αρωματικό και θα ενισχύσει τη γεύση του φαγητού.

Και μόνο να τη βλέπεις στο τηγάνι, είναι ένα “χάρμα οφθαλμών”. Ευτυχώς ήταν αρκετή ποσότητα, γιατί εγώ δεν μπορώ να αντισταθώ κάτι τέτοιες στιγμές…

Αρχίζουμε να γεμίζουμε τις πιπεριές. Παίρνουμε μία-μία στο χέρι μας και με ένα κουτάλι τις γεμίζουμε μέχρι το χείλος τους (δεν έχουν ρύζι να φουσκώσει η γέμιση, ετούτες εδώ). Σφηνώνουμε και δύο φυλλαράκια βασιλικού, κομμένα στο χέρι σε μικρά κομμάτια, ανάμεσα στη γέμιση και στο καπάκι (δίνει μία υπέροχη μυρωδιά, μην τη χάσετε…)

Κλείνουμε με το καπάκι τους και τις τοποθετούμε όρθιες μέσα στο σκεύος που θα μπει στο φούρνο. Η συνταγή δεν το λέει, εγώ όμως, σαν λάτρης του άμυλου σε κάθε του μορφή, έκοψα και δύο πατατούλες και τις σφήνωσα στα κενά ανάμεσα στις πιπεριές. Υπάρχουν που υπάρχουν… Σε αυτήν την περίπτωση, θα ρίξετε και λίγο νεράκι, για να μαγειρευθούν σωστά.

Εάν σας περισσέψει γέμιση, κανένα πρόβλημα α)τρώγεται πολύ καλά και έτσι όπως είναι β) μπορείτε να αδειάσετε και άλλα ένα-δύο λαχανικά (πιπεριές αλλά και κολοκυθάκια κλπ) και να τα γεμίσετε, απλώς αυτά δεν θα είναι τηγανισμένα και θα τα αφήσετε λίγο χρόνο παραπάνω, μόνα με τις πατάτες, στο τέλος γ)προσθέτετε μερικές κουταλιές ανάμεσα στις πιπεριές ή τις πατάτες. Εγώ ακολούθησα ένα συνδυασμό των β) (πιπεριά φλωρίνης) και γ) (χύμα γέμιση στο ταψάκι). Εξαιρετικά και τα δύο!!

Περιχύνουμε τις πιπεριές με λίγο ελαιόλαδο, σε πολύ λεπτή ροή, σαν κλωστή. Εάν έχετε βάλει στο ταψί και πατάτες, θα πρέπει να προσθέσετε και λίγο νεράκι, για να μπορέσουν να μαγειρευτούν. Σαν τα κοινά γεμιστά..

Βάζουμε το ταψάκι στο φούρνο (λειτουργία “πάνω-κάτω”), και ψήνουμε στους 160-170 βαθμούς, για 35 λεπτά.

Όταν το φαγητό είναι έτοιμο, τραβούμε το ταψί από το φούρνο, αφαιρούμε τις πιπεριές και το ξαναβάζουμε με τις πατάτες, να μαγειρευθούν για άλλο ένα 20λεπτο περίπου, μέχρις ότου είναι έτοιμες.

Σερβίρουμε σε ένα πιάτο, με ή χωρίς τις συνοδευτικές πατατούλες. Εδώ βλέπετε το “δείγμα”, δεν κρατιόμουν μέχρι να ετοιμασθούν και οι πατάτες, έπρεπε να ξέρω πως είναι τα γεμιστά…

Και εδώ το πιάτο με τις πατατούλες του!!! Παιδιά, είναι απίστευτα νόστιμο!!! Πάω και για τρίτο πιάτο!!!

Και εσείς, εάν τα βλέπατε έτσι υπέροχα ψημένα εξωτερικά, έτσι ζουμερά στο εσωτερικό τους και έτσι μοσχομυριστά και λαχταριστά …“μέσα-έξω”, το ίδιο θα κάνατε