Πλένουμε τις πιπεριές και τις κόβουμε κατά την έννοια της μεγάλης τους διάστασης σε σχετικά χοντρές λωρίδες των 1 με 1,3 εκατοστών. Τις καθαρίζουμε εσωτερικά από τους σπόρους και τα λευκά στηρίγματά τους. Τις αφήνουμε στην άκρη.

Ανοίγουμε το ένα φύλλο σφολιάτας πάνω σε λαδόκολλα, ή και στο φύλλο της συσκευασίας του.

Απλώνουμε πάνω στη σφολιάτα τις φέτες του ζαμπόν. Ανάλογα με το πόσο μεγάλες είναι θα χρειασθούν τέσσερις ή και πέντε φέτες για να καλυφθεί (πλούσια) όλη η επιφάνεια της σφολιάτας, αφήνοντας ένα περιθώριο γύρω-γύρω περί τα 2-3 εκατοστά. (μεταξύ μας, εάν έχετε και κάποιο άλλο αλλαντικό, βάλτε το και αυτό, θα γίνει πιο πλούσια η τάρτα)

Κόβουμε τη mozzarella σε λεπτές φέτες (όχι όμως και πάρα πολύ λεπτές, να έχουν πάχος εκεί γύρω, στο 1 εκατοστό) και με αυτές στρώνουμε πάνω από τις φέτες του ζαμπόν (παραμένοντας πάντα μέσα από τα περιθώρια που έχουμε αφήσει ελεύθερα)

Πασπαλίζουμε με αλάτι, ανάλογα με τα γούστα μας και, οπωσδήποτε, με πιπεράκι φρεσκοτριμμένο, ανάλογα με τις αντοχές μας αυτό…

Πάνω σε ένα άλλο φύλλο λαδόκολλας (ή, ακόμη καλύτερα, στο ίδιο το φύλλο συσκευασίας της) ανοίγουμε τη δεύτερη σφολιάτα.

Με τη βοήθεια ίσως και ενός χάρακα, κόβουμε περιμετρικά τέσσερις λωρίδες, πάχους ενός εκατοστού (κόβουμε με την ανάστροφή του μαχαιριού, είναι αρκετό για τη ζύμη και δεν θα μας σχίσει τη λαδόκολλα).

Αφαιρούμε τις λωρίδες και τις αφήνουμε στην άκρη.

Με τη βοήθεια και πάλι του χάρακα, κόβουμε το κομμάτι της σφολιάτας που έχει μείνει και πάλι σε λεπτές λωρίδες πάχους του 1 με 1,3 εκατοστών και αυτές.

Το “παιχνίδι” που θα παίξουμε τώρα το έχουμε ξαναπαίξει μαζί (https//www.sintagespareas.gr/sintages/idea-doro3a-mpiskotokalimmata-gia-flitzani-tsagiou.html). Θα πάρουμε την πρώτη από τις τέσσερις λωρίδες που έχουμε κρατήσει στην άκρη και θα την τοποθετήσουμε στη θέση από την οποία την κόψαμε, κάθετα στις υπόλοιπες, καλύπτοντας ακριβώς την αρχή τους. Αυτή θα είναι η “λωρίδα stop” μας. Ο αριθμός των υπόλοιπων λωρίδων θα πρέπει να είναι μονός, εάν δεν είναι αφαιρέστε και απομακρύνετε ακόμη μία.

Αφήνουμε την πρώτη από τις οριζόντιες λωρίδες στη θέση της και ανασηκώνοντας την δεύτερη, την διπλώνουμε πάνω από την κάθετη λωρίδα, τη “λωρίδα stop” και την ανοίγουμε όσο πάει προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Επαναλαμβάνουμε το ίδιο με όλες τις ζυγές λωρίδες (4η, 6η, 8η, κλπ). Τις ανασηκώνουμε, τις περνούμε πάνω από τη “λωρίδα stop” και τις ανοίγουμε προς την αντίθετη κατεύθυνση. Στο τέλος αυτής της διαδικασίας θα έχουμε όλες τις μονές λωρίδες με κατεύθυνση αυτήν που είχαν εξ’ αρχής και όλες τις ζυγές προς την αντίθετη κατεύθυνση. Τί είναι αυτό που τις συγκρατεί ενωμένες; Η κάθετη λωρίδα στην αρχή τους (να γιατί την ονόμασα “λωρίδα stop”)…

Τώρα θα κάνουμε το εξήςΚαι πάλι κάθετα στις πολλές λωρίδες, τις οριζόντιες, θα βάλουμε την μία πίσω από την άλλη δύο ή και τρεις κομμένες φέτες πιπεριάς, έτσι που να “τρέχουν” δίπλα στην κάθετη λωρίδα ζύμης. Σε μήκος θα πρέπει να είναι λίγο μικρότερες, να μη καλύπτουν τις ακριανές λωρίδες πάνω στις οποίες θα ακουμπούν. Και ακόμη, θα μπουν του ΙΔΙΟΥ ΧΡΩΜΑΤΟΣ φέτες πιπεριάς.

Επαναφέρουμε, πάνω από τις φέτες της πιπεριάς τις ανοιγμένες προς την άλλη κατεύθυνση λωρίδες σφολιάτας. Αυτές θα επανέλθουν στην αρχική τους θέση, αγκαλιάζοντας και φυλακίζοντας τις φέτες της πιπεριάς.

Θα ανασηκώσουμε τώρα, την μία μετά την άλλη, όλες τις μονές λωρίδες σφολιάτας και θα τις πάμε, όπως και πριν, προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Και πάλι όπως και πριν, θα βάλουμε κάθετα σε αυτές (άρα παράλληλα και ακριβώς δίπλα στις φέτες της προηγούμενης πιπεριάς, φέτες από μία άλλου χρώματος πιπεριά.

Θα επαναφέρουμε και πάλι τις ανοιγμένες λωρίδες στην αρχική τους θέση, φυλακίζοντας έτσι και τις νέες φέτες πιπεριάς.

Θα έχετε ήδη διαπιστώσει ότι αρχίζει να διαφαίνεται ένα πολύχρωμο πλέγμα, με οριζόντιες λωρίδες ζύμης σφολιάτας και κάθετες λωρίδες έγχρωμων πιπεριών.

Συνεχίζουμε με τον ίδιο τρόπο, ανασηκώνοντας διαδοχικά τις μονές και τις ζυγές λωρίδες ζύμης

Και δημιουργώντας τις κάθετες λωρίδες με φέτες πιπεριάς, διαφορετικού κάθε φορά χρώματος.

Μόνο όταν θα εξαντλήσουμε την τετραχρωμία, θα ξαναπιάσουμε να βάζουμε και πάλι από τα ίδια χρώματα. Το τελικό αποτέλεσμα είναι ένα πολύχρωμο πλέγμα σαν αυτό της φωτογραφίας.

Τώρα θα στερεώσουμε το πλέγμα που φτιάξαμε, με τη βοήθεια των υπόλοιπων τριών λωρίδων σφολιάτας που έχουμε κρατήσει στην άκρη. Τις βάζουμε στη θέση από την οποία τις είχαμε κόψει, καλύπτοντας τις άκρες από τις λωρίδες του πλέγματός μας.

Ήρθε η ώρα να ολοκληρώσουμε τη σύνθεσή μας. Κτυπούμε το αυγό για να σπάσει η συνοχή του και να αλείφεται εύκολα και αλείφουμε τα περιθώρια της πρώτης σφολιάτας (αυτή με το ζαμπόν και το τυρί, που τα έχουμε αφήσει ακάλυπτα), προετοιμάζοντάς την να κολλήσει με το πλέγμα σφολιάτας/πιπεριάς που θα έρθει να μπει από πάνω.

Υποβοηθούμενοι από τη λαδόκολλα όπου επάνω το έχουμε δημιουργήσει, μεταφέρουμε το πλέγμα μας πάνω από τη γέμιση, το ευθυγραμμίζουμε με την κάτω σφολιάτα,

Και με μία κίνηση στην οποία θα βάλουμε όλη τη …μαεστρία μας, τραβούμε, σέρνουμε το φύλλο της λαδόκολλας έτσι που να καθίσει το πλέγμα πάνω από τη γέμιση. Αυτό είναι και το μόνο σημείο όλης της συνταγής που θέλει την προσοχή σας, η απομάκρυνση της λαδόκολλας να γίνει σωστά, ώστε να μη χαλάσει το πλέγμα μας αλλά και να καθίσει σωστά πάνω από τη γέμιση (παράλληλα με το κάτω φύλλο σφολιάτας).

Θα θυμάστε ότι από το φύλλο από το οποίο δημιουργήσαμε το πλέγμα (και τώρα είναι το “καπάκι” της τάρτας είχαμε κόψει και αφαιρέσει περιμετρικά από μία λωρίδα του ενός εκατοστού. Έτσι τώρα το “καπάκι” θα είναι ελαφρά μικρότερο από τη βάση.

Αυτό θα μας δώσει τη δυνατότητα να διπλώσουμε το περιθώριο που προεξέχει πάνω από το πλέγμα και πιέζοντάς το ελαφρά, να “σφραγίσουμε” περιμετρικά την τάρτα μας. Θα βοηθήσει το ότι έχουμε αλείψει τα περιθώρια του κάτω φύλλου σφολιάτας, που τώρα θα κολλήσουν εύκολα με τις περιμετρικές λωρίδες του πλέγματος.

Με το υπόλοιπο κτυπημένο αυγό αλείφουμε όλη την επιφάνεια του πλέγματος, τόσο τις λωρίδες σφολιάτας όσο και τις πολύχρωμες πιπεριές. Η τάρτα μας είναι έτοιμη να φύγει για το φούρνο.

Τη μεταφέρουμε με τη λαδόκολλα σε ένα χαμηλό ταψί φούρνου (ΠΡΟΣΟΧΗ, μην κάνετε την πατάτα να την αφήσετε με το χαρτί της συσκευασίας, όπως την πάτησα εγώ και καθάριζα δέκα ώρες τον πάτο της τάρτας …)

Την ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 200 βαθμούς, για 30 λεπτά περίπου (πάντα η ίδια ιστορία με το διαφορετικό τρόπο ψησίματος κάθε φούρνου), μέχρι να δούμε τη σφολιάτα μας να έχει ψηθεί καλά και να έχει πάρει ένα ωραίο χρυσαφί χρώμα.

Να το “μωρό” μας, σχεδόν έτοιμο για ξεφούρνισμα!

Βγάζουμε την τάρτα από το φούρνο (δείτε “Μυστικά” [1]), ρίχνουμε και 2-3 φύλλα βασιλικού από πάνω εάν έχουμε, και την πηγαίνουμε στο τραπέζι έτσι καυτή όπως είναι. Την κόβουμε σε ορθογώνια κομμάτια και την απολαμβάνουμε ζεστή-ζεστή, με την ινώδη λιωμένη mozzarella του εσωτερικού της να πάει “να κλέψει την παράσταση” αλλά το ζαμπόν, με το υπέροχο άρωμα που αναδύει, “να ανθίσταται σθεναρά”. Ποιο θα κερδίσει; Εσείς θα μου πείτε…

TIP (1) Όπως σας γράφω και μέσα στα βήματα της συνταγής (ΒΗΜΑ 7), κόβουμε τη σφολιάτα με την ανάστροφή του μαχαιριού για να αποφύγουμε να σχίσει τη λαδόκολλα από κάτω. Και η ανάστροφη είναι αρκετή για να κόψει το μαλακό ζυμάρι. Εκείνο που πρέπει να βεβαιωθείτε (ίσως και περνώντας το μαχαίρι και δεύτερη φορά) είναι ότι κάνατε “καθαρά” κοψίματα, έχει διαχωρισθεί καλά η κάθε λωρίδα από την υπόλοιπη ζύμη. Έτσι, όταν θα την ανασηκώσετε την πρώτη φορά, δεν θα κολλάει, με αποτέλεσμα να “τραβιέται” η ζύμη της και να επιμηκύνεται.

TIP (2) Όπως επίσης σας γράφω, προσοχή μη κάνετε το λάθος που έκανα εγώ και βάλετε την τάρτα στο φούρνο με το χαρτί της συσκευασίας της. Μπορεί να είναι πολύ “λειτουργικό”, καλύτερο και από λαδόκολλα, όσο δουλεύετε πάνω στους πάγκους σας, ΔΕΝ μπαίνει όμως στο φούρνο. Αυτά, ένας ερασιτέχνης, παθαίνει και τα μαθαίνει. Ή, τον προλαβαίνει κάποιος άλλος… Όσο αστείο και αν φαίνεται σε κάποιες πιο έμπειρες, ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ!!! Και τότε πρέπει, αναγκαστικά, τα κομμάτια να κοπούν στην κουζίνα, να τα τουμπάρετε και να αφαιρέσετε όλο το κατεστραμμένο φύλλο συσκευασίας,

Πριν τη σερβίρετε σε ατομικές πια μερίδες.