Μπορεί βέβαια οι συμβουλές να ήσαν της Phoebe τα βήματά μου, όμως, όπως και οι ποσότητες ήσαν στα “χνάρια” μίας συνταγής του Στέλιου Παρλιάρου (http://www.steliosparliaros.gr/giortina/xristougenniatika/kourabiedes/#sthash.ZjItYRzp.dpuf), του …τέταρτου Μάγου των Χριστουγέννων, που μπορεί να μην αναφέρεται “από τας Γραφάς”, τα γλυκά του όμως, στην κυριολεξία, “γράφουν”!!!

Χρησιμοποιούμε καλής ποιότητας υλικά. Το βούτυρο που θα χρησιμοποιήσουμε πρέπει να είναι γάλακτος (από αιγοπρόβειο γάλα, σε βαζάκι). Το χρησιμοποιούμε κρύο, σε στερεή μορφή.

Το χτυπούμε στο mixer, χρησιμοποιώντας το εξάρτημα με το φτερό, μαζί με την άχνη, σε δυνατή ταχύτητα, για περίπου 20 λεπτά. Είναι πολύ σημαντικό να χτυπήσουμε το βούτυρο με τη ζάχαρη πάρα-πάρα-πάρα πολύ καλά, με αυτό το εργαλείο του μίξερ (το φτερό), για όλον αυτό τον χρόνο και σε αυτήν την υψηλή ταχύτητα. Όσο πιο πολύ το χτυπήσουμε, τόσο πιο καλή θα γίνει η ζύμη και τόσο πιο αφράτοι θα γίνουν οι κουραμπιέδες!

Εάν, όμως, θέλετε να τιμήσετε τις μαμάδες και τις γιαγιάδες σας, το βούτυρο θα το δουλέψετε με τα χέρια. Θα χρειασθεί περισσότερη προσπάθεια, περισσότερος χρόνος, όμως η αίσθηση του βούτυρου που από πέτρα σταδιακά μαλακώνει κάτω από τα δάκτυλά σας, για να καταλήξει να είναι αφράτο σαν κρέμα γάλακτος, είναι κάτι το ανεπανάληπτο!!!

Τοστάρουμε τα αμύγδαλα. Εγώ το έκανα σε τηγανάκι, μπορείτε όμως να τα ψήσετε και στο φούρνο. Τα αγόρασα αποφλοιωμένα και ήδη ψημένα, τα έσπασα σε χοντρά κομμάτια με τη μέθοδο “της διπλής λαδόκολλας” (αφήστε το όνομα, είναι δικής μου “σύλληψης” και δείτε δυό βήματα πιο κάτω πως το κάνουμε) και, αφού τα έριξα σε τηγάνι που έχει ήδη ζεσταθεί πολύ καλά πάνω σε μία εστία,

Τα έψησα ελαφριά, ίσα να πάρουν λίγο χρυσαφί χρώμα και λίγο άρωμα καβουρδισμένου, ανακινώντας συνεχώς το τηγάνι για να μην αρπάξουν (αν μαυρίσουν και πικρίσουν καλύτερα να τα πετάξετε τώρα παρά να πετάξετε τους κουραμπιέδες αργότερα…). Γι’ αυτό και τα έκανα στο τηγάνι, για να έχω άμεση εικόνα σε ποιο σημείο βρίσκονται.

Εάν εσείς αποφασίσετε να τα ψήσετε σε φούρνου, θα τα απλώσετε σε ένα χαμηλό ταψί φούρνου και θα τα ψήσετε σε προθερμασμένο φούρνο, στις αντιστάσεις, για 8 λεπτά στους 160°C, ώστε να καβουρδιστούν.

Θα αφήστε να κρυώσουν καλά, θα τα απλώσετε πάνω σε μία λαδόκολλα, θα καλύψετε με άλλη λαδόκολλα και θα τα σπάσετε πιέζοντάς τα με τον πλάστη που θα κυλάτε πάνω από αυτή τη δεύτερη λαδόκολλα. Ασφαλώς και μπορούμε να τα θρυμματίσουμε κοπανίζοντάς τα στο γουδί, θα το κάνουμε όμως σε χοντρά κομμάτια (γι’ αυτό και δεν τα αλέθουμε στο blender που, ένα μέρος τουλάχιστον, θα τα κάνει σκόνη).

Αρχίζουμε να ρίχνουμε λίγο λίγο το αλεύρι και μαζί του τη βανίλια και το μπέικιν πάουντερ. Από τη στιγμή που θα αρχίσουμε να προσθέτουμε αλεύρι, θα πρέπει να χαμηλώσουμε τη ταχύτητα του μίξερ ώστε το χτύπημα να γίνεται αργά. Αυτό γίνεται, αφ’ ενός μεν για να μην καταστραφεί η αφράτη ζύμη που έχουμε πετύχει και αφ’ ετέρου για να μη καταστραφεί το … ίδιο μας το mixer (το οποίο, με την προσθήκη τόσου αλευριού, θα ζορίζεται αν δουλεύει διαρκώς με τη μέγιστη ταχύτητα)

Προς το τέλος αυτού του χρόνου, προσθέτουμε στο δουλεμένο μείγμα τα αμύγδαλα,

Αλλά και το κονιάκ (ή το ρούμι) και ολοκληρώνουμε το κτύπημα/δούλεμα. Με την προσθήκη του ποτού, το μείγμα θα σας φανεί αρχικά αρκετά υδαρές, πολύ γρήγορα όμως θα επανέλθει σε κανονική υφή, τέτοιο που να μπορείτε να πλάσετε τους κουραμπιέδες.

Πλάθουμε στρογγυλούς κουραμπιέδες με διάμετρο 3 εκ.

Τους πατικώνουμε ελαφρώς, να αποκτήσουν ένα λίγο πιο πεπλατυσμένο σχήμα. Ασφαλώς και μπορείτε να τους δώσετε όποιο σχήμα σας αρέσει, από εντελώς σφαιρικό μέχρι και μακρόστενο ή το σχήμα της ημισέληνου.

Τους βάζουμε σε χαμηλό ταψί φούρνου, πάνω σε λαδόκολλα και πιέζουμε απαλά με το δάχτυλό μας, στην επάνω επιφάνειά τους. Με τον τρόπο αυτό αποκτούν ένα πολύ …γοητευτικό λακκάκι, ένα “dimple”, που λένε και οι κρυόπλαστοι.

Τους ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο, στους 170°C, για 20 με 30 λεπτά, ανάλογα και με το μέγεθος που τους πλάσαμε, αλλά και τις …“επιδόσεις” του φούρνου μας. Για τη διάσταση που αναφέρεται πιο πάνω, τα 22-25 λεπτά πρέπει να είναι αρκετά (εγώ τα άφησα 22’). Είναι σημαντικό να θυμόμαστε πάντα ότι τους κουραμπιέδες πρέπει να τους ψήνουμε σε χαμηλή θερμοκρασία και όχι πάρα πολύ, για να έχουν τέλεια υφή και χρώμα, διαφορετικά αποκτούν τραχιά και σκληρή υφή και βγαίνουν λευκοί.

Βγάζουμε το ταψί με τους κουραμπιέδες από το φούρνο, και τους αφήνουμε να κρυώσουν πολύ καλά. Αν θέλουμε, μόλις τους βγάλουμε από το φούρνο, τους ραντίζουμε με ροδόνερο.

Όταν κρυώσουν καλά, τους πασπαλίζουμε με την άχνη ζάχαρη. Και, ακόμη καλύτερα, να τους περάσουμε από ένα ταψί ή μπολ μέσα στο οποίο έχουμε ρίξει αρκετή άχνη και έτσι να ασπρίσουν ομοιόμορφα σε όλη τους την επιφάνεια. Δεν τους πασπαλίζουμε με άχνη αν δεν κρυώσουν πρώτα πλήρως γιατί εάν είναι ακόμη ζεστοί, η πρώτη στρώση ζάχαρης δημιουργεί ένα παχύ, μαλακό και πανιασμένο στρώμα, που δεν είναι ευχάριστο στο στόμα.

Στη συνέχεια τους μεταφέρουμε σε μία πιατέλα, όπου τους τοποθετούμε σε σχήμα πυραμίδας, πασπαλίζοντας κάθε σειρά που βάζουμε με επιπλέον άχνη. Είτε έτσι, σε πιατέλα, είτε σε κουτί, για να διατηρήσουμε τους κουραμπιέδες αφράτους και τραγανούς θα πρέπει να τους σκεπάσουμε, να είναι διαρκώς καλά σκεπασμένοι, επειδή απορροφούν πολύ εύκολα υγρασία και νοτίζουν. Εάν θέλουμε, μπορούμε να προσθέσουμε και λίγο corn flour στην άχνη, ώστε να είμαστε σίγουροι ότι δεν θα νοτίσουν.

Εάν, τώρα, θέλουμε να τους διατηρήσουμε για αρκετές ημέρες, θα πρέπει να φροντίσουμε τον χώρο αποθήκευσής τους. Διατηρούνται για αρκετό διάστημα όταν είναι ερμητικά κλεισμένοι, σε κουτί (καλύτερα μεταλλικό) που κλείνει αεροστεγώς.

Και, όπως λέει και η Phoebe, «ένας κουραμπιές μας "χαρίζει" απλόχερα μέχρι και 180 θερμίδες!» Σε αντίθεση όμως με την Phoebe, εγώ σας προτρέπω να «κάνετε βουτιά στις πιατέλες», ακριβώς με το σκεπτικό "μια ζωή την έχουμε!". Η χρονιά έχει άλλους ένδεκα μήνες να “διορθώσουμε το λάθος”, γιατί πρέπει να στερούμαστε αυτήν την “απόλαυση των απολαύσεων”;