Σε ένα τηγανάκι και πάνω από μέτρια φωτιά, τοστάρουμε για 3-5 λεπτά το κουκουνάρι, ανακινώντας το τηγάνι για να μην αρπάξουν και καούν (πικρίζουν απαίσια…) τα κουκουνάρια.

Τοστάρουμε για άλλα 4-5 λεπτά και τα καθαρισμένα αμύγδαλα, πάντα με τις ίδιες συνθήκες. Με το τοστάρισμα, αναδεικνύονται περισσότερο τα αιθέρια έλαια τους και παίρνει γεύση και άρωμα το pesto μας.

Σε ένα blender (που να βρεθεί τώρα γουδί σε φοιτητόσπιτο..…) ρίχνουμε τη ρόκα (καλοπλυμένη παιδιά! και στεγνωμένη μετά), το τριμμένο pecorino, το τριμμένο parmigiano, το κουκουνάρι, τη μία από τις σκελίδες του σκόρδου, τα αμύγδαλα και το αλατάκι. Προσθέτουμε και μία μικρή ποσότητα ελαιόλαδο.

Λειτουργούμε τη συσκευή προσθέτοντας λίγο λίγο το υπόλοιπο ελαιόλαδο, σε λεπτή ροή σαν κλωστή και αλέθουμε (πολτοποιούμε) τα πάντα μέχρι να πάρουμε τελικά μία σαλτσούλα στην επιθυμητή πυκνότητα. Και αυτή είναι –αρχικά– μία πηκτή σαλτσούλα.

(να θυμάστε πάντα ότι εάν το pesto σας προορίζεται για άμεση κατανάλωση, το ελαιόλαδο που προστίθεται είναι τόσο που να ετοιμάσει μία σχετικά λεπτή και αραιή σαλτσούλα που θα ανακατευθεί με τα ζυμαρικά και θα τα καλύψει, δίνοντάς τους γεύση και άρωμα.

Αντίθετα, εάν το προορίζετε για χρήση σε επόμενα γεύματα, η πυκνότητά του είναι μεγαλύτερη και το φέρνουμε στην τελική, πιο αραιή του υφή, κάθε φορά που θα χρησιμοποιήσουμε μία ποσότητά του σε φαγητό).

Εάν δεν χρησιμοποιήσουμε άμεσα όλο το pesto, μπορούμε να το φυλάξουμε στο ψυγείο, σε δοχείο που να κλείνει ερμητικά με καπάκι, καλυμμένο με ένα λεπτό στρώμα ελαιόλαδου (ώστε να αποκλείεται η επαφή του με τον αέρα). Μπορούμε όμως να το διατηρήσουμε, για πολύ περισσότερο χρόνο, αφού το μοιράσουμε στις θήκες μίας παγοκύστης και, αφού παγώσει στην κατάψυξη, θα φυλάξουμε τα κυβάκια μέσα σε πλαστικά σακουλάκια.