เจียวขิงให้เหลือง และ เริ่มกรอบ ใส่น้ำตาล(ไม่เติมน้ำตาม) เคี่ยวให้น้ำตาลไหม้(คาราเมลนั่นเอง) เป็นขิงเจียวรสหวาน

ใส่เนื้อสัตว์ที่ชอบ (ก็หมีเป็นสัตว์กินเนื้อนิครับ) ผัดต่อสัก1นาที ใส่เกลือตามที่ชอบ

ใส่ผิวมะนาว/เลม่อน ลงไปพร้อมเนื้อสัตว์ แล้วท่านจะพบกับรสหอมสดชื่นสำหรับหน้าร้อนระยับแห่งเมษา

ข้าวแช่น้ำร้อนเริ่มพองแล้ว / จริงๆต้มเอาก็ได้ ชีวิตไม่ได้ยากเย็นขนาดนั้น

น้ำแข็งทุบให้แตกเป็นเกล็ดใหญ่บ้างเล็กบ้าง ดูเป็นงานหัตถกรรม มีอารมณ์ศิลปิน ถ้าก้อนเท่ากันมันดูเป็นอุตสาหกรรม น่าเบื่อออก

หมูผัดขิงเจียวที่วางทิ้งไว้จนเย็นลง จะเเข็งกรอบหนึบหนับนิดๆ เพราะน้ำตาลไหม้(คาราเมล)นั่นเอง
ปล.ร้านน้ำเต้าหู้แถวไต้หวันชอบเรียกน้ำตาลดำ เพื่อเป็นจุดขาย ก็คาราเมลนั่นละคับ ใส่ซี่อิ๊วดำเล็กน้อยก็ดำปิ้บปี๋แล้วคับ (ชอบคิดว่าซี่อิ้วดำทำของหวานไม่ได้ละสิ)

จัดลงชามเลยจ้ะ บางวันหมีก็ใช้ชาเขียวหวานบ้างไม่หวานบ้าง แทนน้ำ อร่อยไปอีกแบบ เคล็ดลับคือต้องทานเย็นๆครับ ใช้ของคาวทำของหวาน ต้องเสิร์ฟเย็น ถ้าไม่เย็น รสประหลาดทันที * ปล. ใช้น้ำชาแทนน้ำซุป เป็นเรื่องปกติในวัฒนธรรอาหารของจีนและญี่ปุ่นครับ