Να μια περίοδος της ζωής μου που με γεμίζει πάντα με ωραίες αναμνήσεις!!! Κατά πρώτον γιατί, μετά από μία περίοδο 14 χρόνων προσχολικών και σχολικών τάξεων σε ένα μεγάλο αριθμό διαφορετικών σχολείων (εννέα πρέπει να άλλαξα, αν θυμάμαι καλά!!!), επιτέλους (!!!) έμεινα για πέντε ολόκληρα χρόνια στο ίδιο “εκπαιδευτικό ίδρυμα”. Ακόμη και η “θρυλική περίοδος” του Βενετόκλειου, η καλύτερη εκείνης της “almost-15ετούς” περιόδου, ήταν πολύ σύντομη για να διασωθεί ανεξίτηλη.Κατά δεύτερον γιατί, μετά από μία μακριά περίοδο μεγάλων ερώτων, προορισμένων να “κρατήσουν μία αιωνιότητα”, επιτέλους (!!!) έμενα για πέντε το πολύ τέρμινα με το ίδιο “εκπαιδευτικό προσωπικό”. Ακόμη και η “θρυλική πρώτη σχέση”, σαν πρωτοετής στην Εστία Αρρένων Θεσσαλονίκης, η πιο αγνή εκείνης της “υπερ-πενταετούς” περιόδου, ήταν πολύ σύντομη για να διασωθεί ανεξίτηλη, να παραμείνει “αιώνια”, τηρώντας τους όρκους της.Τα χρόνια της Θασσαλονίκης... Ω, ναι, είμαι σίγουρος πως εκείνα με έκαναν καλοφαγά. Οι σωστοί φίλοι, τα ασύγκριτα ταβερνάκια, η αύρα που κατεβαίνει από τον Βαρδάρη και που δεν συγκρίνεται με καμία άλλη, η γοητεία της απέραντης παραλίας, η “προστασία” στις πλάτες από το –ακόμη δασωμένο την εποχή εκείνη– Σειχ Σου, οι μπολιασμένοι με την προσφυγιά αλλά και το φοιτητικό στοιχείο, ντόπιοι, το ανεπανάληπτο “μωσαϊκό” φοιτητών από όλες τις γωνιές της Ελλάδας, όλα αυτά με “μετουσίωσαν”, από απλό “φαγά”, σε “καλοφαγά”.Τι κι αν δεν ήξερα ούτε ομελέτα να φτιάχνω. Αρχικά έμαθα να εκτιμώ το καλό φαγητό, ακόμη και όταν αυτό δεν φτιάχνεται από “μαγικά χέρια” (Η μητέρα μου βρισκόταν 500+ χιλιόμετρα μακριά). Στη συνέχεια, έμαθα και εγώ πώς με δροσερή ντομάτα, μαζί με πικάντικη φέτα, μοσχομυριστή φρέσκια πιπεριά και καταλύτη το “ευλογημένο” μπούκοβο, να φτιάχνω μπουγιουρντί. Και, τέλος, πως ένα πετυχημένο, ελαφρύ πιάτο, την σωστή στιγμή, μπορεί να ανοίξει τις “πύλες του Παραδείσου”. Όχι μίας ή δύο αλλά πολλών, διαφορετικών “Εδέμ”. Ένα από τα πιάτα που είχα μάθει και έφτιαχνα, με μεγάλη απ’ ότι θυμάμαι επιτυχία, ήταν και μακαρόνια (άγνωστη λέξη τότε τα “spaghetti”) με μία απλή (για να μη χάνεται και “πολύτιμος χρόνος”, δεν ήμασταν για τέτοια τότε), μυρωδάτη (στο πνεύμα της πόλης και της εποχής) κόκκινη (σαν τα αντάρτικα τραγούδια που λέγαμε τα χρόνια εκείνα) σάλτσα ντομάτας. Πως έλεγε κάποτε ο Κλυν; “Εκατό χιλιάδαι δίσκοι !!!” Ε, κάτι τέτοιο ήταν, η αδιαφιλονίκητη “σάλτσα των επιτυχιών”. Τότε, δεν ήξερα πως έχει και όνομα. Θα μπορούσα να την λέω “η σάλτσα της λήθης”, αν λάβουμε υπ’ όψιν πόσο καθοριστικά συνέβαλε στο να χαλαρώνουν οι αντιστάσεις… Τώρα πια ξέρω ότι είναι παραδοσιακή συνταγή από την, πάντα ελληνικού πνεύματος, Σικελία. Σάλτσα “alla Scarpara” την λένε σε εκείνα τα μέρη. Η σάλτσα της... “τσαγκάρισσας” δηλαδή!!Σε ένδειξη τιμής σε όλες εκείνες τις χαρούμενες, νεαρές, γεμάτες ζωή, αισιόδοξες για το αύριο, γεμάτες πίστη για τις δυνάμεις τους, υπάρξεις που μοιράσθηκαν μαζί μου τα “spaghetti alla scarpara” (ή τα “μακαρόνια της λήθης”, εάν θέλετε) πίσω στα χρόνια τα φοιτητικά, σας παρουσιάζω σήμερα την εξαιρετική αυτή σάλτσα. Και θέλω να πιστεύω ότι η ζωή υπήρξε μαζί τους τόσο καλή όσο την ονειρεύονταν!!! Αυτό το πιάτο είναι απλούστατο στην ετοιμασία του (πως αλλιώς θα το έκανα τότε;), αλλά ακριβώς μέσα στην απλότητα κρύβεται ο κίνδυνος του λάθους. Εάν πάντως ετοιμασθεί στην εντέλεια, ένα φυσιολογικό άτομο μπορεί να φάει και τρία και τέσσερα πιάτα χωρίς καμία δυσκολία…

Λίγα μυστικά ακόμα

Απλό, έτσι; Απλούστατο. Μόνο μην αφήσετε το σκορδάκι να αρπάξει. Θα καεί και θα πικρίσει. Και μην το αφήσετε ολόκληρο, για να το αποφύγετε, θέλει μεγαλύτερη ένταση στα αρώματά του, που δεν μπορούν να τη δώσουν οι ολόκληρες σκελίδες. Την ρίγανη, μην την ρίξετε από την αρχή, εάν καεί θα πικρίσει και αυτή. Για όσους έχουν σάλτσα ντομάτας φτιαγμένη στο σπίτι (ή δεν βαριούνται να την φτιάξουν εκείνη την ώρα) το πιάτο “ξεφεύγει”, “απογειώνεται”. Μη προσθέσετε άλλα υλικά (μαϊντανό, κομματάκια μελιτζάνας στη σάλτσα, κυβάκια μπέικον, κρέμες γάλακτος, κλπ). Του πηγαίνουν όλα αυτά εξαιρετικά, δεν θα είναι όμως πια αυτό το πιάτο, δεν είναι “alla Scarpara”, γίνεται κάτι άλλο. Αν και υπάρχουν φανατικοί της συνταγής στη Σικελία που προσθέτουν και 1-2 μέτρια κρεμμύδια, ψιλοκομμένα, στο 1ο βήμα και ένα μικρό βαζάκι φιλετάκια αντσούγιας στο 2ο βήμα. Γίνεται πιο πικάντικη με τον τρόπο αυτό. Εάν ανοίξετε τις σκελίδες του σκόρδου στη μέση και αφαιρέσετε την φύτρα (το πράσινο), το σκόρδο εξακολουθεί να αποδίδει τα αρώματά του, ενοχλεί όμως πολύ λιγότερο στη γεύση. Εάν, πάλι, θέλετε να μειώσετε ακόμη περισσότερο την έντασή του, ρίξτε το ολόκληρο στο τηγάνι, μαζί με τη φλούδα του, “en chemise”, και αφαιρέστε το στο τέλος. Και πάλι, όμως, θα έχετε “μπασταρδέψει” το παραδοσιακό πιάτο. Εάν ετοιμάσετε μόνο τη σάλτσα, είναι μία εξαιρετική βάση για πολλά πιάτα με λευκό, με ψαχνή σάρκα, ψάρι. Για φαντασθείτε τηγανιτό μπακαλιάρο ή τηγανιτή γλώσσα με την νόστιμη, σκορδάτη αυτή σάλτσα!!! Δεν προδιαθέτει για κάτι πολύ ωραίο; Και είναι, δοκιμάστε το και θα με θυμηθείτε!!!