Προχθές, τελευταία ημέρα του μήνα, επιστρέφοντας από τα γραφεία μας, η Λουίζα κι εγώ, μελαγχολούσαμε μπροστά στα ανοιγμένα εκκαθαριστικά της μισθοδοσίας μας. Μηνός Σεπτεμβρίου. Τέτοιο “στραπάτσο”, μόνο με την κατάσταση στο Χρηματιστήριο Αθηνών συγκρίνεται... Με πολύ λιγότερες πιθανότητες ανάκαμψης, δυστυχώς...«- Θυμάααασαι, εκείνα τα τριήμερα που φεύγαμε στη Ρώμη; Θυμάσαι τα Χριστούγεννα, τις Πρωτοχρονιές που έχουμε περάσει πηγαίνοντας από fontana σε Fontana, για ευχές και φωτογραφίες, και από...»«- Ναι, και από trattoria σε trattoria για μακαρονάδα, και από caffe' σε caffe' για cappuccino και παγωτά...»«- Εγώ, ναι..., και εσύ για amaro...»«- Πω πω τι μου θυμίζεις τώρα... Άκου τι θα κάνουμε, κάθισε με την μικρή να παίξετε και εγώ θα σας φτιάξω strozzapreti al salmone. Ούτε στο καλύτερο ristorante δεν θα έχετε δοκιμάσει τέτοιο πιάτο.....»«- Μπαμπά, μπαμπά, εμένα δεν μου αρέσει ο σολομός... Μπορώ να ...παραγγείλω κάτι άλλο;»Εκείνο το βράδυ απολαύσαμε ΔΥΟ ε-ξαι-ρε-τι-κά πιάτα, με ένα πολύ νόστιμο ζυμαρικό, τα strozzapreti, με δύο διαφορετικά είδη σάλτσας παρακαλώ. Η μία με καπνιστό σολομό (θα την βρείτε και αυτή στο site“Μια βραδιά “all’ italiana”_2Penne με σολομό”) και η δεύτερη με prosciutto cotto και γλυκιά mortadella.Κάποια στιγμή, την ώρα που πίναμε τα Ramazzotti μας και η μικρή έβλεπε το “Βρέχει κεφτέδες”, κάπου μπροστά στα πόδια του κρεβατιού, τσαλακωμένα και ξεχασμένα, πήρε το μάτι μου τα δύο εκκαθαριστικά. Βρε δεν πάνε να...εκκαθαριστείτε… Ε δ ώ είναι η ζωή, με αυτές τις δυό...

Λίγα μυστικά ακόμα

Δεν υπάρχουν “Μυστικά”. Ή, τουλάχιστον, δεν είναι μέσα στη συνταγή. Το μυστικό είναι να χαίρεσαι την κάθε στιγμή με τους ανθρώπους σου. Το μυαλό (η φαντασία μας, καλύτερα) μπορεί να μας ταξειδέψει παντού. Απόψε ήταν στη Ρώμη (με pasta από την Toscana), αύριο θα είναι –ίσως– στη Βαρκελώνη (με μια paella από την Βαλένθια), μεθαύριο στις Βρυξέλλες; (με μύδια Ατλαντικού, δεν πειράζει, τρώγονται και αυτά...), κι’ ύστερα ποιος ξέρει που αλλού... Άγνωστον…Άγνωστη και η προέλευση του ονόματος αυτών των πολύ νόστιμων ζυμαρικών, των strozzapreti. Ένας από τους θρύλους θέλει τις κυρίες της περιοχής της Εμίλια Ρομάνια (Emilia Romania) να ετοιμάζουν αυτό το είδος ζυμαρικού για να το προσφέρουν στους ιερείς της περιοχής (“preti” στα ιταλικά), την ίδια ώρα που οι σύζυγοί τους, προφανώς λιγότερο “ευλαβείς” από εκείνες, ευχόντουσαν στους ιερείς να ...πνιγούν (“strozza-rsi”) τρώγοντάς τα. Για δες πως “κουμπώνει”!strozza-preti...Μία άλλη εξήγηση θέλει την ετυμολογία του ονόματος να συνδέεται με την σύσταση και τη γεύση του ζυμαρικού, που είναι τέτοια που να μπορεί να καταλαγιάσει την πείνα ακόμη και ενός ιερέα (γνωστοί μεγάλοι φαγάδες… ), μέχρι να τον πνίξει.Υπάρχει και άλλη, που συνδέει το όνομα με την κίνηση, ξερή και αποφασιστική, με την οποία οι εμιλιάνες νοικοκυρές “καρυδώνουν” (σαν να στρίβουν ένα λαρύγγι) τα κομματάκια της ζύμης για να φτιάξουν τα strozzapreti, που κρύβει τόσο θυμό, μοιάζει τόσο φορτισμένη, που ...“θα μπορούσε να πνίξει και παπά ακόμη”!Θέλετε κι’ άλλη; Ε, λοιπόν, υπάρχει και οφείλεται στο σχήμα τους, που μοιάζει με το “strozzaprete”, που είναι παρόμοιο με ένα κορδόνι παπουτσιού, φτιαγμένο από στριμμένο δέρμα (πολύ εύκολο να βρει κανείς και φαινομενικά ακίνδυνο), το οποίο χρησιμοποιούσαν, τα χρόνια του παπικού κράτους της Ρώμης, ακριβώς για να στραγγαλίζουν ιερείς, σε εποχές που η αντι-κληρικο-φροσύνη είχε γίνει πολύ ισχυρή εξαιτίας ακριβώς του αυταρχισμού των κληρικών. Αν με ρωτούσαν, θα ψήφιζα αυτήν την τελευταία εκδοχή.