Οργανώστε τη δουλειά σας, τα υλικά είναι πολλά και δεν θα θέλατε να χαθείτε. Πλένουμε και καθαρίζουμε όλα τα λαχανικά. Ψιλοκόβουμε το κρεμμύδι και το κρεμμυδάκι, κόβουμε τα καρότα (είπα αυτή τη φορά να μη τα κόψω στις γνωστές ροδέλες, αλλά σε πολύ λεπτά και μακριά μπαστουνάκια (julienne), να δω πως θα είναι), κόβουμε τα κολοκύθια σε λεπτές ροδέλες, τις πατάτες σε μικρά κυβάκια (μέγεθος μισού βερύκοκκου), σχίζουμε τις κόκκινες πιπεριές, τις καθαρίζουμε από τα σπόρια αλλά και τα λευκά ινώδη στηρίγματά τους, και τις κόβουμε σε μέτρια τετράγωνα κομμάτια (3 x 4 εκατοστά), ψιλοκόβουμε και το σκόρδο.

Εάν είστε έτοιμες, περνούμε στο κοτόπουλο. Αφού πλύνουμε καλά το στήθος, το κόβουμε (ή ζητούμε από τον χασάπη μας να το κάνει για εμάς) σε μικρά κομμάτια (όχι οριζόντια αλλά κάθετα και κατά μήκος της μεγάλης διάστασής του (“κινέζικα” μου το είπε ο χασάπης μας), σε διαστάσεις κάτι σαν 2 x 2 x 7 εκατοστά, να μην είναι πολύ μακριά, για να “φτουρήσει” κιόλας... Θα τα ρίξουμε διάσπαρτα μέσα στο ταψί, να κάνουν παρέα στα φασόλια.

Περνούμε τώρα στο τσιγάρισμα των λαχανικών. (Τα βήματα που ακολουθούν περιγράφουν τη διαδικασία για τις μισές ποσότητες, αφού τελειώσει θα την επαναλάβετε με την άλλη μισή). Σε μία φαρδιά κατσαρόλα, λοιπόν (για να μπορούμε στη συνέχεια να τσιγαρίσουμε τα φασολάκια, εάν είναι στενή στη βάση, όσο ψηλή και με χωρητικότητα τη μισή ποσότητα από το κρεμμύδι αλλά και τα φρέσκα κρεμμυδάκια. Τσιγαρίζουμε σε δυνατή φωτιά για 2 λεπτά και προσθέτουμε τη μισή ποσότητα και από όλα τα άλλα λαχανικά (καρότα, κολοκυθάκια, πατάτες, σκόρδο ψιλοκομμένο, πιπεριές). Να τσιγαρισθούν και αυτά. Οι πατάτες μόνο θέλουν λίγο προσοχή, να μη κολλήσουν, αλλά προτίμησα να τις βάλω τώρα και όχι μετά τα φασολάκια, για να πάρουν περισσότερη γεύση από το αρωματισμένο ελαιόλαδο.

Ρίχνουμε κατόπιν (το 5λεπτο) και τα φασολάκια, και ανακατεύουμε να τσιγαρισθούν και αυτά. Όσο πιο φαρδιά είναι η κατσαρόλα που χρησιμοποιούμε, τόσο πιο εύκολη είναι η δουλειά μας στο σημείο αυτό. Γιατί τα φασολάκια δεν είναι... αρακάς, δεν γυρίζουν εύκολα τα πάνω κάτω μέσα στη κατσαρόλα... Ανακατεύουμε καλά, να αρωματισθούν καλά τα φασολάκια μας.

Προσθέτουμε τώρα την ντομάτα, σε όλες τις.....“εκφάνσεις” τηςΠροσθέτουμε τη μισή συσκευασία πολτού ντομάτας (ή τη μισή σπιτική σάλτσα), 1/2 κουταλιά πελτέ ντομάτας, που τον έχουμε αραιώσει σε λίγο ζεστό νερό,

Προσθέτουμε και 2 κουταλιές γεμάτες κέτσαπ, μαζί με 2 κουταλάκια ζάχαρη, αλάτι και μισή καυτερή πιπερίτσα, θρυμματισμένη,

Ρίχνουμε και 2 ποτήρια ζεστό νερό (για να μη διακόψει τον βρασμό), ανακατεύουμε καλά και αφήνουμε τα φασολάκια να πάρουν 2 βράσεις (υπολογίστε 2 λεπτά αφ’ ότου αρχίσει να αναταράσσεται το νερό στη κατσαρόλα).

Ήρθε η ώρα να περάσετε το φαγητό στο ταψί. Παίρνουμε με τρυπητή κουτάλα τα φασολάκια –και τα υπόλοιπα λαχανικά– και τα μεταφέρουμε σε ένα ευρύχωρο ταψί που έχουμε πλησιάσει δίπλα στη κατσαρόλα (μη τα κάνουμε και λίμπα στο “δρόμο προς το...ταμείο”).

Απλώνουμε τα λαχανικά στο ταψί και από πάνω περιχύνουμε, σιγά-σιγά και με προσοχή, με το ζουμάκι της κατσαρόλας (θα πρέπει να μισο-καλύπτονται τουλάχιστον τα λαχανικά μας. Εάν πάλι είναι περισσότερο το ζουμί, μη το στραγγίσετε (όπως διάβασα) αλλά προσθέστε το στο φαγητό ΑΦΟΥ το βάλετε μέσα στο φούρνο (πάντα για τον ίδιο λόγο, για να μην έχετε προβλήματα “υπερχείλισης” κατά την μεταφορά του ταψιού προς τον φούρνο.

Τώρα η μισή δόση του φαγητού είναι έτοιμη. Ακολουθούμε την ίδια ακριβώς διαδικασία (τσιγάρισμα λαχανικών, 2 βράσεις για τα φασολάκια) για τα άλλο μισά από τα υλικά. Όσες ετοιμάσετε τη μισή δόση, έχετε “καθαρίσει” εδώ με την πρώτη φάση. Οι υπόλοιπες ελάτε μαζί μου να ετοιμάσουμε και τα υπόλοιπα.

Μεταφέρουμε και απλώνουμε και τα υπόλοιπα μισά υλικά αλλά και το ζουμάκι, από την κατσαρόλα στο ταψί. Προσθέτουμε, σε χοντρά τρίμματα και σε όλη την επιφάνεια του φαγητού, και την φέτα μας. Ίσως κάποιοι να προτείνουν να μπαίνει η φέτα προς το τέλος, το τελευταίο μισάωρο ή και 20λεπτο του ψησίματος, δεν ξέρετε όμως πόσο νόστιμο κάνει το φαγητό όταν είναι σχεδόν (ή και εντελώς) λιωμένη... Απλώνουμε κατόπιν, και πάλι σε όλη την επιφάνεια, και τα φιλετάκια του κοτόπουλου.

Ίσως να μη μας φθάσει το ένα ταψί (2 κιλά φασολάκια είναι μία “καλή” ποσότητα !). Κανένα πρόβλημα, χρησιμοποιήστε και ένα δεύτερο. Για το τέλος, από πάνω τους, αφήσαμε να ρίξουμε τα φρέσκα αρωματικά (ρίγανη, μαντζουράνα, δενδρολίβανο, θυμάρι, κ.λ.π.) και τα δαφνόφυλλα.

Ρίχνουμε από πάνω λίγο ακόμη αλάτι και λίγο απλό πιπέρι σε σκόνη, σκεπάζουμε το/τα ταψί/-ά με μία λαδόκολλα, για να μην ξεροψηθούν τα λαχανικά από νωρίς και στεγνώσει γρήγορα το ζουμάκι τους.

Βάζουμε το φαγητό σε προθερμασμένο φούρνο (εγώ τον ζέστανα στους 190 βαθμούς, μπορείτε να “παίξετε” από τους 180 έως τους 200 βαθμούς, είναι απλά θέμα χρόνου μαγειρέματος) και αφήνουμε το φαγητό έτσι σκεπασμένο να μαγειρευθεί για 40 λεπτά.

Στο 40λεπτο, αφαιρούμε τη λαδόκολλα και αφήνουμε το φαγητό, πάντα στην ίδια θερμοκρασία, να μαγειρευθεί για άλλη μία ώρα τουλάχιστον, Και λέω τουλάχιστον γιατί ο χρόνος εξαρτάται από τη θερμοκρασία που θα επιλέξετε να το μαγειρέψετε, αλλά και από τον φούρνο σας. Καλόν είναι, λοιπόν, εκεί στα 100 λεπτά, να δοκιμάσετε το φαγητό, μήπως και χρειασθεί λίγο χρόνο ακόμη.

Ενδιάμεσα, φροντίζουμε να ανακατεύουμε το φαγητό κάποιες φορές, για να περνούν όλα τα υλικά από τα υγρά του ταψιού. Απαλά, έτσι ; μη γίνει το κακό τώρα που τελειώνουμε... Καλύτερα να βγάζετε το ταψί από τον φούρνο και να κάνετε αυτή τη δουκιά πάνω στον πάγκο.

Μία από αυτές τις φορές, προς το τέλος του μαγειρέματος (κάπου στα 75 λεπτά), προσθέτουμε στο φαγητό το μισό από το λευκό κρασί (1/2 ποτήρι περίπου),

Αλλά και τις δύο κουταλιές μουστάρδας, διαλυμένη στο υπόλοιπο μισό ποτήρι κρασί. Ανακατεύουμε να πάνε αυτά τα δύο τελευταία υλικά παντού και αφήνουμε το φαγητό να μαγειρευθεί για άλλο ένα 15λεπτο.

Δοκιμάζουμε και, εάν το βρούμε έτοιμο, αποσύρουμε από το φούρνο και αφήνουμε το φαγητό να χλιαρύνει λίγο πριν σερβίρουμε.

Το φαγητό έχει τραβήξει τα πολλά υγρά, η σαλτσούλα έχει σφίξει, το κοτοπουλάκι είναι έτοιμο, τρυφερό, η φέτα έχει μαλακώσει (και σε πολλά σημεία λιώσει και ανακατευθεί με την πηκτή σάλτσα, οι πατάτες έχουν χυλώσει περίφημα, και τα φασολάκια..... Αααα, τα φασολάκια !!! Αυτά είναι ένα ποίημα, ένα όνειρο, μία πανδαισία χρωμάτων και γεύσεων, δικαιολογούν απόλυτα το μαρτύριο της αναμονής, εν μέσω ευωδιών, όλη αυτή την ώρα.....

Κατ’ απαίτησιν της μικρής μας κόρης, θέλει “ικανή ποσότητα” αύριο το μεσημέρι στο σχολείο. Της χαλάς χατίρι ; Δεν της το χαλάς.....