Με το αλεύρι φτιάχνουμε το γνωστό βουναλάκι πάνω στη επιφάνεια εργασίας. Στο κέντρο του ανοίγουμε ένα μεγάλο και ευρύχωρο “κρατήρα”.

Εκεί μέσα ρίχνουμε το νερό, αφήνοντας ένα δάκτυλο στο ποτήρι για να το χρησιμοποιήσουμε μόνο εάν θα το χρειασθεί η ζύμη (θα παίξει ρόλο η ποιότητα του αλευριού, η απορροφητική του ικανότητα δηλαδή). Εκείνο που έχει σημασία και πρέπει να προσέξουμε, είναι το μείγμα να είναι σφικτό. Άλλωστε, όταν το αφήσουμε να ξεκουρασθεί, θα παρατηρήσετε ότι θα έχει μαλακώσει.

Παίρνοντας λίγο αλεύρι τη φορά από το εξωτερικό, από τα “ριζά του βουνού”, το φέρνουμε προς το κέντρο του “κρατήρα” και ανακατεύουμε γρήγορα. Μπορείτε να κάνετε τη δουλειά αυτή είτε με τα δάκτυλα, είτε με πιρούνι, για να μη λερώσετε τα χέρια σας. Οι κινήσεις μόνο, να έχουν μία σβελτάδα, για να μην απορροφήσει το νερό ένα μέρος από το αλεύρι και το υπόλοιπο χρειασθεί και άλλο νερό για να απορροφηθεί.

Με μία σπάτουλα ζυμώνουμε φέρνοντας μείγμα από κάτω και διπλώνοντάς το προς το κέντρο. Εάν δεν έχετε κανονική σπάτουλα, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε οποιοδήποτε εργαλείο αυτού του είδους, αρκεί να σας βοηθάει να μαζεύετε το αλεύρι από γύρω-τριγύρωκαι να το φέρνετε πάνω στη ζύμη.

Συνεχίζουμε ζυμώνοντας με τα χέρια. Η ζύμη για τα pici ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να δουλευθεί για πολύ ώρα. Το αποτέλεσμα πρέπει να είναι μία σφικτή και συμπαγής ζύμη.

Μόλις δούμε τη ζύμη μας να γίνεται ομοιογενής, να μην υπάρχουν δηλαδή ποσότητες αζύμωτου αλευριού ή αναπορρόφητου νερού, σχηματίζουμε την συνήθη μπάλα, την τυλίγουμε με διάφανη μεμβράνη και την αφήνουμε να ξεκουρασθεί στο ψυγείο για μισή ώρα.

Μετά από αυτόν τον χρόνο, ανοίγουμε τη ζύμη σε ένα –κατά το δυνατόν– παραλληλόγραμμο σχήμα, με πάχος περίπου ένα εκατοστό (1 εκατ..). Αρκετά παχιά, δηλαδή, και αυτό γιατί το άνοιγμα είναι μόλις...στην αρχή του.

Κόβουμε σε λεπτές λωρίδες, πάχους ενός εκατοστού (1 εκατ.), κατά την έννοια του πλάτους του φύλλου.

Κατόπιν, κόβουμε αυτές τις λεπτές λωρίδες στη μέση, με μία τομή που θα κάνουμε κατά την έννοια της μεγάλης διάστασης του φύλλου της ζύμης. Έχουμε έτσι έναν αριθμό από μικρά, επιμήκη κομμάτια ζύμης, από την επεξεργασία των οποίων θα προκύψουν τα pici μας.

Αλείφουμε το ανοιγμένο, και κομμένο σε λωρίδες, φύλλο της ζύμης με ελαιόλαδο. Θα βοηθήσει να διατηρείται η ζύμη υγρή και μαλακή όση ώρα πλάθουμε ένα-ένα τα pici μας, αλλά και στο ίδιο το πλάσιμο, κάνοντας τη ζύμη πιο “λαστιχένια”, τα pici θα “ανοίγουν”, θα επιμηκύνονται, πιο εύκολα.

Παίρνουμε ένα από αυτά τα κομμάτια ζύμης,

Και το ανοίγουμε, σαν να επρόκειτο για κομμάτια πλαστελίνης, ρολάροντας και πιέζοντάς την με κινήσεις των χεριών πάνω στην επιφάνεια εργασίας (συμμετέχουν κυρίως οι παλάμες αλλά και τα δάκτυλα), ενώ την ίδια στιγμή,

Απομακρύνοντας μεταξύ τους αργά τις παλάμες μας, επιμηκύνουμε την ζύμη, δίνοντάς της σιγά-σιγά το σχήμα ενός μεγάλου σε μήκος και χοντρού spaghetto..

Μόλις ολοκληρώσουμε το “άνοιγμα” κάθε μικρού κομματιού της ζύμης (κάτι σαν τον Προκρούστη ένα πράγμα), θα έχουμε μπροστά μας χοντρά spaghetti μήκους γύρω στα 70 εκατοστά (ίσως και περισσότερο, εξαρτάται από το πόσο θα “λεπτύνουμε” το ζυμαρικό μας).

ΣΥΜΒΟΥΛΗΕπιλέξτε να κάνετε τη δουλειά αυτή του ανοίγματος πάνω σε μία κάπως “τραχιά” επιφάνεια (μία ξύλινη επιφάνεια, από αυτές που είναι ακριβώς για αυτές τις δουλειές, ακόμη και μία πλαστική επιφάνεια κοπής) και όχι πάνω στη στιλπνή, γυαλιστερή επιφάνεια του πάγκου της κουζίνας σας. Δεν θα τα καταφέρετε, η ζύμη θα γλιστράει και θα “τσουλάει”, δεν θα περιστρέφεται για να παίρνει το σχήμα όλο και πιο μακριού μακαρονιού.

Πασπαλίζουμε ελαφρά με αλεύρι το picio (ενικός του pici...), κόβουμε στη μέση το μακρύ και χοντρουλό ζυμαρικό που έχουμε ετοιμάσει (σε πάχος, θα είναι κάτι λιγότερο από ένα κοινό μολύβι), και τα αφήνουμε στην άκρη,

Σε μία πιατέλα και σκεπασμένα με ένα πανί. Για να καταπιαστούμε με το επόμενο, και το επόμενο και έτσι μέχρι το τέλος. Θα περάσουν στη κυριολεξία “μέσα από τα χέρια μας” όλα τα pici του πιάτου.

Τα pici μας είναι τώρα έτοιμα. Φτιάχνουμε στα γρήγορα μία σαλτσούλα που μας αρέσει (εδώ έχω χρησιμοποιήσει ένα μικρό “θησαυρό” από τον κήπο μας (μικρά κομματάκια μελιτζάνας, κυβάκια ξεφλουδισμένης ντομάτας, λίγη μαντζουράνα και πολύ βασιλικό), μαζί με κρεμμυδάκι, λίγο σκόρδο, ελιές και κάπαρη),

Και έγινε ένα πιάτο να …”γλύφεις τα δάκτυλά σου” !!! Από τη μία η “μεστή” γεύση του φρέσκου σπιτικού ζυμαρικού, από την άλλη το υπέροχο άρωμα της σάλτσας ντομάτας, με έκαναν και κέρδισα μια αγκαλιά φιλιά από τις δύο κοπέλες του σπιτιού !!!

Και μία χρήσιμη λεπτομέρεια. Όπως συμβαίνει και με κάθε φρέσκο ζυμαρικό, ο χρόνος βρασμού τους είναι πολύ πιο σύντομος σε σχέση με εκείνον των ζυμαρικών του εμπορίου. Μόλις 4 1/2 λεπτά ήσαν αρκετά για μία pasta που “κρατούσε” στα δόντια. Και που μόλις σοταρίσθηκε και ένα λεπτό στο τηγάνι με τη σάλτσα, έδωσε ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα!!!

Ακόμη και χωρίς πρόσθετο τυρί. Έλα όμως που κάποιες δεν μπορούν να κάνουν χωρίς αυτό !! Μπορείτε να του προσθέσετε άφοβα, χωρίς να είναι απαραίτητο, είναι και έτσι νόστιμο, έχει ενδιαφέρον…