”Μαμά μου, μαμά μου, έκοτσα πολλές ματούλες. Κόκκινες πολύ”. Μετά από μία τέτοια συγκομιδή της αξίζει μία καλή ανταμοιβή. Ώρα για ένα γευστικό, όσο και χαρούμενο γλυκάκι.Νοστιμότατα muffins, με διάσπαρτα κομματάκια κερασιού και μία παρουσίαση που ξετρελαίνει τους μικρούς “κριτικούς γεύσης”. Πανεύκολα στην ετοιμασία τους και ό,τι πρέπει για ανταμείψουν τις μικρές σας πριγκίπισσες (Για εσάς, τα μεγαλύτερα “παιδιά”, μπορεί να αντικατασταθεί «ελαφρύ» σπορέλαιο με ελαιόλαδο ή ακόμα και με το «πιο βαρύ» βούτυρο).

Λίγα μυστικά ακόμα

Αυτά τα θαυμάσια muffins (επιτρέψτε μου τον χαρακτηρισμό), πέρα από τη νοστιμιά τους έχουν από μόνα τους μία πολύ όμορφη αισθητική παρουσία. Τα «ερωτεύεσαι» με την πρώτη ματιά. Το κερασάκι, παγιδευμένο μέσα στο muffin, με το κοτσανάκι του να ξεπροβάλει χαριτωμένα, τα κάνει ταιριαστά ακόμα και σε ξεχωριστές καταστάσεις, ιδιαίτερα εάν τα βάζουμε σε χρωματιστά χάρτινα φορμάκια.Αυτό που εντυπωσιάζει ιδιαίτερα είναι η τέλεια σύσταση αυτών των muffins, που την κάνει ακόμη πιο εκλεπτυσμένη ο χυμός που βγάζουν τα κεράσια κατά το βράσιμό τους, που αποκτούν μία υφή παρόμοια με εκείνη της μαρμελάδας.Εάν θέλουμε, όταν κρυώσουν, μπορούμε να τα πασπαλίσουμε με ζάχαρη άχνη. Με ή χωρίς, είναι εξ’ ίσου ωραία και –κυρίως– νόστιμα.Μετά την πρώτη φορά που θα διαπιστώσουμε πόσα muffins βγαίνουν με τις φορμίτσες που έχουμε στη διάθεσή μας (από το μέγεθός τους εξαρτάται η ποσότητα της ζύμης που παίρνουν, συνεπώς και ο τελικός αριθμός των muffins που θα βγουν).Εάν χρησιμοποιηθεί βούτυρο αντί για το σπορέλαιο, απαιτείται ένα ακόμη βήμα, να το ζεστάνουμε σε μπεν μαρί για να λιώσει χωρίς να ανέβει πολύ η θερμοκρασία του και καεί.Ένα βασικό σημείο που πρέπει να προσεχθεί όταν φτιάχνουμε muffins (θα το βρείτε σε όλες τις συνταγές και ας μην έχει τονισθεί ιδιαίτερα), είναι να χωρίζουμε πάντα τα στεγνά υλικά από τα υγρά. Γιατί, όμως, το κάνουμε αυτό ;Για να μην αναπαράγω στα τυφλά κάτι και χωρίς να καταλαβαίνω το γιατί, έψαξα λίγο περισσότερο και η πειστικότερη εξήγηση που βρήκα είναι αυτήΚάθε φορά που αναμειγνύουμε αλεύρι με κάποιο υλικό σε υγρή μορφή, παράγεται μία πρωτεΐνη, η γλουτένη, που έχει σαν χαρακτηριστικό να κάνει τα ζυμάρια μας ελαστικά και κολλώδη. Αυτή η ιδιότητα κάποιες φορές μας κάνει, και πολύ καλά μάλιστα, για παράδειγμα όταν φτιάχνουμε ψωμί, αλλά δεν είναι αυτό που χρειαζόμαστε όταν φτιάχνουμε muffins, που πρέπει να έχουν μία σπογγώδη υφή. Ο μόνος τρόπος να περιορίσουμε το σχηματισμό γλουτένης είναι, συνεπώς, να μειώσουμε στο ελάχιστο την επαφή μεταξύ του αλευριού και των ρευστών υλικών, χωρίζοντάς τα σε δύο διαφορετικές λεκανίτσες και ενώνοντάς τα μόλις στο τέλος της διαδικασίας και ανακατεύοντάς τα κατά το δυνατόν λιγότερο.Γι’ αυτόν τον λόγο δεν χρησιμοποιούμε μίξερ όταν προσθέσουμε το υγρά υλικά μας στα στεγνά, αλλά ανακατεύουμε στα γρήγορα, με “συνοπτικές διαδικασίες” σε πολιτικούς όρους, και λίγες φορές (καμμιά δεκαριά γύρες συνολικά), με τη βοήθεια κουταλιού.Αυτή είναι, όπως είπα, η πιο πειστική εξήγηση που κατάφερα να βρω. Πολύ θα ήθελα να ξέρω εάν γνωρίζετε κάποια ακόμη.