Carabaccia, η ταπεινή (πλην super υπέροχη) σούπα της Φλωρεντίας

Αν και είναι γνωστή κυρίως (αλλά και λανθασμένα) για τα πιάτα της με βάση το κρέας (όπως, για παράδειγμα, το πιο γνωστό από όλα, η “bistecca alla fiorentina”), η κουζίνα της Τοσκάνης είναι πολύ πλούσια και χαρακτηρίζεται κυρίως από πιάτα φτωχικά και αγροτικής προέλευσης.
Κάθε πόλη της περιοχής ανέπτυξε μέσα στο πέρασμα του χρόνου τις δικές συνταγές, διαφορετικές από εκείνες που δημιούργησαν οι παραδιπλανές της (αποτέλεσμα και της πολιτικής απομόνωσης που τις χώριζε ιστορικά).
Πρόκειται για κατ’ εξοχήν πιάτα που στοχεύουν στην ανακύκλωση φαγητού που έχει περισσέψει τις προηγούμενες ημέρες, πραγματικά έργα ιδιοφυΐας, που έδωσαν ζωή σε αριστουργήματα ανεκτίμητης νοστιμιάς.
Θέλετε ένα-δυό γρήγορα παραδείγματα; Θυμηθείτε την επαναχρησιμοποίηση του μπαγιάτικου ψωμιού στα crostini και στις bruschetta, τις minestre, αλλά και τις σούπες με βάση το κρέας της προηγούμενης ημέρας και λαχανικά εποχής
Σήμερα θα δούμε μία τέτοια συνταγή σούπας, την “Carabaccia”, γέννημα-θρέμμα της Φλωρεντίας, για την οποία οι κάτοικοι της περιοχής πιστεύουν ακράδαντα ότι είναι ο πρόγονος της γαλλικής “soupe à l'oignon ”. Όταν η Αικατερίνη των Μεδίκων πήγε, γύρω στα μέσα του 16ου αιώνα, να παντρευτεί τον Ερρίκο των Valois και να γίνει αργότερα βασίλισσα της Γαλλίας, κουβάλησε στις βαλίτσες της και τη συνταγή της Carabaccia, την οποία επεξεργάσθηκαν οι σεφ της γαλλικής αυλής, για να οδηγηθούν τελικά στη διάσημη κρεμμυδόσουπα.
Carabaccia, η ταπεινή (πλην super υπέροχη) σούπα της Φλωρεντίας
Αν και είναι γνωστή κυρίως (αλλά και λανθασμένα) για τα πιάτα της με βάση το κρέας (όπως, για παράδειγμα, το πιο γνωστό από όλα, η “bistecca alla fiorentina”), η κουζίνα της Τοσκάνης είναι πολύ πλούσια και χαρακτηρίζεται κυρίως από πιάτα φτωχικά και αγροτικής προέλευσης.
Κάθε πόλη της περιοχής ανέπτυξε μέσα στο πέρασμα του χρόνου τις δικές συνταγές, διαφορετικές από εκείνες που δημιούργησαν οι παραδιπλανές της (αποτέλεσμα και της πολιτικής απομόνωσης που τις χώριζε ιστορικά).
Πρόκειται για κατ’ εξοχήν πιάτα που στοχεύουν στην ανακύκλωση φαγητού που έχει περισσέψει τις προηγούμενες ημέρες, πραγματικά έργα ιδιοφυΐας, που έδωσαν ζωή σε αριστουργήματα ανεκτίμητης νοστιμιάς.
Θέλετε ένα-δυό γρήγορα παραδείγματα; Θυμηθείτε την επαναχρησιμοποίηση του μπαγιάτικου ψωμιού στα crostini και στις bruschetta, τις minestre, αλλά και τις σούπες με βάση το κρέας της προηγούμενης ημέρας και λαχανικά εποχής
Σήμερα θα δούμε μία τέτοια συνταγή σούπας, την “Carabaccia”, γέννημα-θρέμμα της Φλωρεντίας, για την οποία οι κάτοικοι της περιοχής πιστεύουν ακράδαντα ότι είναι ο πρόγονος της γαλλικής “soupe à l'oignon ”. Όταν η Αικατερίνη των Μεδίκων πήγε, γύρω στα μέσα του 16ου αιώνα, να παντρευτεί τον Ερρίκο των Valois και να γίνει αργότερα βασίλισσα της Γαλλίας, κουβάλησε στις βαλίτσες της και τη συνταγή της Carabaccia, την οποία επεξεργάσθηκαν οι σεφ της γαλλικής αυλής, για να οδηγηθούν τελικά στη διάσημη κρεμμυδόσουπα.
Οδηγίες μαγειρέματος
- 1
Καθαρίζουμε τα κρεμμύδια, τα κόβουμε στη μέση στα δύο, για να τα κόψουμε τελικά σε λεπτές-λεπτές φέτες.
- 2
Πλένουμε το σέλερυ, αφαιρούμε τις ίνες που διατρέχουν κατά μήκος τη γάμπα του και το τρίβουμε στον τρίφτη λαχανικών, στη μεγάλη του διάτρηση.
- 3
Αφαιρούμε τη μεμβράνη του λουκάνικου και σπάμε το περιεχόμενό του σε μικρά κομματάκια, σαν να επρόκειτο για κιμά. Εάν αντί λουκάνικου χρησιμοποιήσουμε μπέικον ή και prosciutto, θα τα ψιλοκόψουμε, σε επίπεδο κιμά και αυτά.
- 4
Σε ένα ευρύχωρο τηγάνι (ακόμη καλύτερα μία βαθιά πήλινη κατσαρόλα που να κλείνει με καπάκι) ζεσταίνουμε σε δυνατή φωτιά (για ταχύτητα) το ελαιόλαδο, μειώνουμε την ένταση στο πολύ χαμηλό (στο 2 με 2 1/2 σε κλίμακα που φθάνει έως το 9) και ροδίζουμε εκεί μέσα το λουκάνικο (ή, εναλλακτικά, το prosciutto ή το μπέικον). Μαζί του και το χοντροτριμμένο σέλερυ.
- 5
Μόλις πάρει χρώμα το κρέας του λουκάνικου, ρίχνουμε στο τηγάνι τις λεπτές φέτες του κρεμμυδιού, ανακατεύουμε καλά, σκεπάζουμε με καπάκι και μαγειρεύουμε, στην ίδια χαμηλή φωτιά, για 45 λεπτά.
- 6
Κατά τη διάρκεια του μαγειρέματος ανακατεύουμε συχνά και καταβρέχουμε κάθε τόσο με λίγο κρασί. Λίγο, από 1 κουταλάκι τη φορά. Τα κρεμμύδια πρέπει να μαλακώσουν αργά-αργά, χωρίς όμως να πάρουν χρώμα, θέλουν συνεπώς υγρασία αλλά όχι να κολυμπούν σε υγρό.
- 7
Στο τέλος του χρόνου κανονίζουμε στο αλάτι και το πιπέρι, ξεσκεπάζουμε από το καπάκι και συνεχίσουμε το μαγείρεμα για άλλα 30 λεπτά, προσθέτοντας λίγο-λίγο το ζωμό, συνολικά 2 ½ -3 ½ γεμάτες κουτάλες περίπου (καυτό, μη μας ρίξει τη θερμοκρασία). Ζωμό προσθέτουμε κάθε φορά που θα δούμε να μειώνεται το επίπεδο του υγρού και να πάνε να στεγνώσουν τα κρεμμύδια, πρέπει να παραμένουν διαρκώς με υγρασία για να μαλακώσουν αργά-αργά, χωρίς να αρπάξουν
- 8
Όταν ολοκληρωθεί το μαγείρεμα, σβήνουμε το μάτι και αφήνουμε το φαγητό πάνω στην εστία να παραμένει καυτό. Τοστάρουμε το μπαγιάτικο ψωμί και το τοποθετούμε στον πάτο των πιάτων σερβιρίσματος. Εάν μας αρέσει το άρωμά του, μπορούμε να τρίψουμε το ζεστό ψωμί με μία σκελίδα σκόρδου, που θα έχουμε κόψει προηγουμένως στη μέση.
- 9
Αποσύρουμε από το μάτι και προσθέτουμε το τριμμένο τυρί. Ανακατεύουμε να ενωθεί με τη σούπα. Που δεν μοιάζει πολύ με την κλασσική, όλο υγρό, σούπα, ετούτη εδώ είναι πολύ πιο πηκτή (ανάλογα και με το πόσο ζωμό προσθέσαμε), με τα κρεμμύδια να κυριαρχούν στο πιάτο.
- 10
Μοιράζουμε στα πιάτα τη καυτή σούπα, προσθέτουμε από πάνω άλλη μία τσιμπιά τριμμένο τυρί, αφήνουμε 2-3 λεπτά να προλάβει να μουλιάσει το τοσταρισμένο ψωμί και σερβίρουμε. Ε-ξαι-ρε-τι-κή!!!
- 11
Εάν είναι η εποχή τους, μπορούμε να εμπλουτίσουμε τη σούπα με 100 γραμμάρια φρέσκα μπιζέλια, που θα τα προσθέσουμε να μαγειρευθούν μαζί της τη στιγμή που ρίχνουμε και το ζωμό.
Παρόμοιες συνταγές
Περισσότερες συνταγές



Σχόλια (6)