เด็กชายรีบล้างไม้ล้างมือ หลังจากวางเบ็ดเสร็จเรียบร้อย เขานึกถึงเสียงของแม่ที่ร้องบอก ก่อนจะออกมาที่ทุ่งนา “เก็บผักแว่นมานำเด้อ พอใด้กินกับป่น” เขารีบเก็บผักแว่นที่กำลังทอดยอดอ่อนในนาตามคันนา พระอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้าเต็มที เสียงกบเขียดร้องระงบ ฤดูฝนเป็นช่วงที่เด็กชายชอบมากเพราะได้ออกมาวางเบ็ด ได้ปลาหรือกบไปขายพอได้ค่าขนม ใด้ผักแว่นพอประมาณแล้ว เด็กชายรีบเดินกลับก่อนจะมืด เขาได้ยินเสียงแม่เรียกเสียงดังเพราะจะมืดแล้ว อาหารเย็นวันนี้ ก็ไม่ต่างจากเดิม คือป่น กับแจ่วปลาร้า ที่เขากินทุกวัน เปลี่ยนไปแต่ว่าวันนี้จะเป็นป่นปลาช่อน หรือป่นกบ
.
.
.
เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น ชายหนุ่มตื่นจากภวังค์ ลุกขึ้นอาบน้ำเพื่อไปทำงานในกะเช้า ระหว่างอาบก็นึกถึงฝันเมื่อค่อนรุ่ง นานแค่ใหนแล้วที่เขาไม่ใด้กินป่นปลากับผักแว่น....