Το παραγεμισμένο στήθος “alla ..ουκρανικά”. Όχι βρε σεις, μα που πάει το μυαλό σας ... α πα πα. Αυτά τα ...“παραγεμισμένα” είναι Αμερικάνικης ή, έστω, δυτικής νοοτροπίας. Όχι ρώσικα … Εκεί να υλικά είναι πιο φυσικά, πιο “απείραχτα”, πιο “παραδοσιακά”.Ε, σε ένα τέτοιο, παραδοσιακό πιάτο της ουκρανικής κουζίνας αναφερόμουν. Στα παραγεμισμένα στήθη κ ο τ ό π ο υ λ ο υ “alla Kiev”, ένα πιάτο που προσφέρεται για (και προσαρμόζεται σε) όλες τις περιστάσεις. Το “κ ο τ ό π ο υ λ ο a l l a K i e v” είναι κάτι σαν την ...“επαγγελματική κάρτα”, την “business card” της ουκρανικής πρωτεύσας. Δεν το σερβίρουν μόνο σε κάθε εστιατόριό τους (κάτι σαν τη χωριάτικη και το τζατζίκι, στα δικά μας), αλλά το εμφανίζουν και στα επίσημα γεύματά τους, σε κάθε επίσκεψη επισήμου ξένου στα μέρη τους. (Άντε τώρα εσύ, να βγάλεις ...μουσακά στον Bush ή στην Clinton όταν (“όταν”, λέω) έρχονται …)

Λίγα μυστικά ακόμα

Είναι ένα νοστιμότατο πιάτο (αυτή η σάλτσα του αρωματισμένου βούτυρου που ρέει έξω από το κομμάτι του στήθους, όταν το κόβετε, θα σας μείνει αξέχαστη) που είναι εύκολο στην προετοιμασία του, γρήγορο (εάν εξαιρέσετε το 2ωρο της παραμονής στο ψυγείο) και με εξασφαλισμένες τις άριστες εντυπώσεις που θα αφήσει στους συνδαιτυμόνες σας. Μόνο ..... προλάβετε να τους ενημερώσετε. Ίσως, λέγοντάς τους μία ιστορία. Καθ’ όλα αληθινή. Λέει, λοιπόν, αυτή, ότι στα τουριστικά γκρουπ που πήγαιναν στη πρώην Σοβιετική Ένωση, οι αρχηγοί τους συνήθιζαν να κλείνουν για το τελευταίο βράδυ της εκδρομής ένα αποχαιρετιστήριο δείπνο, στο οποίο, σε συνεννόηση μαζί τους, ο σεφ του ξενοδοχείου σερβίριζε σε όλο το γκρουπ “κοτόπουλο alla Kiev”. Ε, παρά τις προειδοποιήσεις τους, υπήρχε πάντα εκείνος ο κάποιος μέσα στο γκρουπ (κάτι σαν τον Joe Dalton ένα πράγμα), που έκοβε το στήθος του κοτόπουλου με περίσσια πίεση και δύναμη. Αποτέλεσμα ; Λέρωνε το τελευταίο καθαρό του πουκάμισο με μία βροχή από καυτό, υγρό βούτυρο που πεταγόταν από μέσα από το γεμιστό στήθος κοτόπουλου. Εάν θέλετε να αποφύγετε το τηγάνισμα και τα πολλά λιπαρά, μπορείτε να κάνετε το φαγητό και στον φούρνο. Ακολουθούμε κανονικά τα βήματα έως και το 18ο. Θερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς. Τοποθετούμε τα στήθη κοτόπουλου σε ένα ταψί και ψήνουμε για 40-45 λεπτά. Διάβασα σε ορισμένες συνταγές ότι το ανοιγμένο στήθος θέλει και κτύπημα με τον πλάστη κρέατος, για να λεπτύνει σε πάχος (στα 5-6 χιλιοστά). Πιστεύω ότι αυτό θα “σφίξει” το κρέας, γι’ αυτό και δεν το συμπεριέλαβα στη συνταγή. Ίσως όμως, πλαταίνοντάς τα να είναι πιο εύκολη η γέμισή τους και ακόμη, να μειώσει τους χρόνους στο τηγάνισμα. Από την άλλη, πιστεύω ότι θα ήταν μία ωραία ιδέα (αλλά και πιο δύσκολο) να κόψει κανείς με ένα κοφτερό μαχαίρι το στήθος χωρίς η τομή να επεκταθεί σε όλο το κομμάτι, αλλά να δημιουργήσει μία τομή, και από περνώντας το μαχαίρι να σχίσει το εσωτερικό, δημιουργώντας κάτι σαν “τσέπη”, ένα μικρό άνοιγμα προς το εντελώς κομμένο εσωτερικό. Και από το άνοιγμα αυτό να παραγεμίσει το στήθος με το βούτυρο. Κάπως έτσι πρέπει να εγχειρίζουν και οι γιατροί και να “παραγεμίζουν” –με σιλικόνης, αυτοί– τα “αντικείμενα” της δικής τους δουλειάς. Με μία μικρή-μικρή τομή. Κανένας “χειρουργός”, να το επιχειρήσει ? Σας άφησα το πιο ωραίο για το τέλος. Εάν θέλετε να “πάρετε εκδίκηση” –για οποιοδήποτε λόγο– από καμία ουκρανή, πείτε της ότι το παραδοσιακό φαγητό της κουζίνας τους Δ Ε Ν είναι δικό τους, αλλά ...γαλλικό. Πράγματι, το “κοτόπουλο alla Kiev” (όπως άλλωστε και το “μοσχαράκι alla Stroganoff”, δεν έχουν τίποτα το ρώσικο. Το πιάτο, δημιούργημα του γάλλου σεφ Nicola (Francois) Appert, έφθασε στη Ρωσία τον 18ο αιώνα, σαν “Supreme de poulet”, ένα πιάτο ακριβώς με στήθος κοτόπουλου (le blanc de poulet) παραγεμισμένο με μία κρέμα αρωματισμένου βούτυρου και τυλιγμένο σε μία τραγανή κρούστα. ΜΗ ΜΠΕΡΔΕΥΘΕΙΤΕ από τις φωτογραφίες, δείχνουν μόνο ένα (1) στήθος κοτόπουλου (δύο κομμάτια), και οι ποσότητες των υπόλοιπων είναι, επίσης, οι μισές.